Anne-lena's Guatemala avontuur

Afscheid

2008-05-27T11:22:00.005-06:00

Wie kan zeilen zonder wind
Zonder spanen roeien
Afscheid nemen van een vriend
Zonder dat tranen vloeien

Ik kan zeilen zonder wind
Zonder spanen roeien
Maar niet scheiden van een vriend
Zonder dat tranen vloeien

Voert de zee mij ver van huis
Ver van al mijn vrienden
Eens brengt zij mij toch weer thuis
Om hen weer te vinden

Ik kom er weer aan en, ondanks dat het vreselijk is om hier weg te gaan, heb ik zin om jullie weer te zien. Ik hoop heel erg dat jullie op schiphol kunnen zijn om me te ontvangen. Ik heb geloof ik hard een warme ontvangst nodig als het zover is.

Heel veel liefs en tot snel,

Anne-lena (die afgelopen week al zoveel gehuild heeft dat ik straks geen tranen over heb... In ieder geval is het goed om te beseffen dat alles hier zo belangrijk is/was/blijft)

P.S. Ik ga vanavond naar `Alles is liefde` met de mensen van de was. Net gezien voor dat ik in Nederland weg ging en nu nog een keertje net voor dat ik uit Guatemala wegga.

De hele familie op moederdag samen op de foto.

Afscheid van een gehandicapt en een `normaal` kindje uit het weeshuis.

Afscheid op de school in Llanos del Pinal, compleet met feest en taart en ballonnen!

Een paar van onze leerlingetjes van ICA.

Afscheid van Diana, een van Nora`s leerlingen op ICA.

Bericht van een gelukkige vader

2008-05-07T11:33:00.002-06:00

Nijmegen, zondagochtend vier mei 2008
Voor mijn gevoel zijn we gisterochtend vertrokken uit Antigua, maar er zit al weer meer dan 48 uur tussen, 13 uren vliegen en vele uren hangen op vliegvelden en wachten op bagage, paspoortcontroles en vingerafdrukken. We vlogen via Houston, Texas, en die Amerikanen zijn gek op hun douanebureaucratie, daar voelen ze zich veilig bij, maar het is slechts symbool voor hun angstige zelfgenoegzaamheid. De harde tegenstelling met de vrolijke Guatemalteken die blij zijn met je komst.. Tja, de een heeft veel te verliezen, de ander veel te winnen met je komst. Maakt rijk ongastvrij en omgekeerd ?

Het was half drie 's ochtends toen het taxibusje ons ophaalde vanuit het Casa Amarillo - het gele huis. De huizen hier zijn heel eenvoudige betonskeletjes, onwaarschijnlijk dunne vloertjes, ingevuld met zongedroogde betonstenen, en daarna afgepleisterd. Verdieping voor verdieping worden ze opgetrokken. De vloer is dakterras zolang er nog geen geld is voor de volgende laag, de wapening steekt vol verwachting boven de kolommetjes uit, stakerig rijkend naar de hemel. Een paar verroeste golfplaten hangen boven het trapgat. Ze geven schaduw en houden de meeste regen buiten. Het dak is een belangrijk deel van de stad hier, er wordt was gedroogd, gegeten, feest gevierd en vooral gekletst, in de avondkoelte, die op deze hoogte vaak kilte is.. Als je ergens op een zo’n dakterras staat zie je overal leven op de daken om je heen en een roestig landschap van golfplaten... Maar al deze huizen zijn afgewerkt met een fel gekleurde verflaag, knal blauw of gifgroen, hard roze, en deze dus maïsgeel. Alles keihard naast elkaar gezet, en versierd met grote letters die aangeven wat er voor handel er binnen gedreven wordt. Regelmatig worden de letters en de kleur er opnieuw opgezet. Vaak een heel andere kleur. Later zie je al die lagen weer terug als er geen geld is om het verfwerk bij te houden. De stad verschiet voortdurend van kleuren.

Een Paraguayaanse vrouw heeft dit gele hostel opgezet, waar we voor een tientje per nacht slapen, en 's morgens zoveel als we willen van het buffet kunnen nemen: roereieren - huevos revueltos ( wat me steeds doet denken aan de revolutie, die hier niet gelukt is maar die wel een burgeroorlog heeft veroorzaakt die negenendertig jaar heeft geduurd, en erg diepe wonden heeft geslagen in het leven van iedereen hier, maar die er ook voor heeft gezorgd dat de waardigheid en het zelfrespect van de Maya bevolking in stand is gebleven), verder de bekende bruine bonenpasta, die zeer smakelijk is als je hem niet elke dag hoeft te eten, en ananas, papaya, water- en suikermeloen, met harde lekker zoete broodjes...Dat ga je dan opeten op de patio, waar grote bloemen groeien tegen de gele muur terwijl een papegaai tegen je krijst tot je hem een stukje van je lekkernijen geeft, of je gaat de trap op naar het dakterras, waar je, samen met blauwzwart glanzende kraaien in de felle zon gaat zitten, die niet te warm is omdat we hier op 2000 meter hoogte zijn, met een formidabel uitzicht over roestrode golfplaten en de omringende vaalgroene bergen waaronder een vulkaan met hier en daar een rookpluim uit de flanken...

We hebben meegedaan met Anne-lena's bezigheden in Quetzaltenango. Xela noemen de bewoners hun stad - spreek uit Sjélah. De stad is een wonder van vrolijke overlevingslust. In de negentiende eeuw heeft deze stad zich een keer onafhankelijk verklaard van de Spanjaarden, nog altijd zijn de bewoners daar buitengewoon trots op, en voelen zich boven de rest van Guatemala verheven - hetgeen ook letterlijk waar is, want dit is de hoogst gelegen stad van het land. Je voelt voortdurend de ijlte van de lucht die je hoofd licht en je buik liefdevol maakt. Tenzij je aan de diarree bent, wat iedere bezoeker hier wel een paar dagen overkomt. Bijna ieder gezin heeft een paar mannen die illegaal in de VS werken, ze drijven allemaal ook een handeltje in de stad, maar dat levert niet zoveel op. De kinderen worden vaderloos geboren en opgevoed, met een droombeeld van het rijke noorden in hun hoofd. En zo vreemd is zo'n droombeeld niet, maar onvolledig is het wel.

We waren om vier uur ‘s ochtends op het gloednieuwe vliegveld van Guatemala stad en maakten de meisjes van de Gitano koffiebar blij met onze telefoon. Die hadden we voor de communicatie in Guate, daar buiten is ie voor ons waardeloos. Ze mochten hem hebben voor de prijs van 1 dollar, op voorwaarde dat ze Anne-lena een keertje zouden bellen om te vertellen wie ze waren en wat ze zoal deden. Vrolijk giechelend werd Anne-lena op de hoogte gesteld van hun nieuwe aanwinst en uitgevraagd over die gekke vorige eigenaar, die kennelijk haar vader was.Een paar uur later waren we op Houston airport. Bij Ruby’s diner willen we een glas water halen voor de pillen tegen de buikloop waar we allebei last van hebben. Een lijvig dienstertje leidt ons verveeld naar een leeg tafeltje, maar wij kiezen de plek waar we op de heenweg ook hebben gezeten. In knauwend Texaans vertelt ze ons met holle blik dat ze ‘Doris’ en ‘voor vandaag onze ober’ is, hoewel er Angela op haar borst staat. Het eind van haar riedeltje luidt: "how are you ?". Ik ben verbluft, lach haar uit en zeg dat ze gauw haar mond moet houden en naar Guatemala gaan om te leren écht te zijn, waarop ze zich kwaad omdraait. Even later zet ze ons een veel te groot glas water mét ijsblokjes voor en een bel koffie die ook te groot is en nergens naar smaakt. Dan vraagt ze: "En, bent u nu klaar om te bestellen ?" Waarop ik bits antwoordt dat dit al veel meer is dan wat we besteld hebben en dat de koffie niet te drinken is. Haar ogen schieten vuur, ze maakt zich uit de voeten en legt binnen een paar tellen de rekening op ons tafeltje. “Maak vooral geen haast hoor..” mompelt ze. Ik heb haar een hele dollar - die van de Gitanomeisjes - fooi gegeven, zij kan er tenslotte ook niks aan doen dat ze deel is van de vadsig rijke, leugenachtige cultuur van de VS...

We hebben op de basisschool waar Anne-lena engelse les geeft, een tekenles gegeven. Instituto mixto de educaciòn basica por coöperativa Llano del Pina. De kinderen, de meiden in van die prachtige kleurrijke Maya kleding, mochten om de beurt voor elkaar poseren en dan elkaar natekenen. Kinderen zijn overal in de wereld hetzelfde, nieuwsgierig, gretig en moedig. We hebben veertig prachtige tekeningen meegekregen die we, met foto's, naar de basisschool van Hanna en Anne-lena brengen, hier in de Lindenholt. Daar maken we een tentoonstelling van en proberen daarmee een beetje geld te verzamelen om de klas in Guatemala op te kunnen verven.... Kleine dingen misschien, maar laten we het niet laten omdat het weinig is...

En welke vader is het vergund samen met zijn dochter en zijn vriendin voor de klas te staan aan de andere kant van de wereld ? Ik wist in het Spaans aan de kinderen te melden dat ik behalve stedenbouwkundige -“wat is dat??”- vooral un padrito feliz ben, - “ja, dát snappen we wel !”

Wakker worden - gedachten van een ochtend in maart

2008-05-01T14:57:00.004-06:00

In de korte en kwetsbare momenten tussen slaap en ontwaken zou ik overal kunnen zijn.
Dat is niet helemaal waar, niet overal. Maar ik zou terug kunnen zijn in mijn bed in Nederland, Thuis.
Terug in het groen, de eenvoud.
Terug in de routine, de haast.
Tot al mijn zintuigen wakker zijn is dat mijn werkelijkheid. Een schemer tussen Amerika en Europa, een schemer die in de werkelijkheid een oceaan is.

Maar ook dat is niet helemaal waar, tussen Amerika en Europa zitten alleen maar enkele uren in een afgesloten cabine. Er is alleen nog maar afstand, gemeten in tijd. Die tijd neemt af maar scheidt me nog altijd definitief van hen die ik lief heb en waar ik meer om geef dan ik me bewust kan voorstellen. Deze liefde trekt de continenten naar elkaar.
Op sommige momenten splijt de werkelijkheid deze band en schieten de continenten terug in de tijd. Toen ze nog door maanden van elkaar gescheiden waren en je dierbaren meenamen zoals ze waren toen je vertrok, niet zoals ze zouden zijn als je weer terug kwam.

Liefs en liefde,
Anne-lena

2008-03-24T12:01:00.009-06:00

Hoi Nederlanders,

Ik heb gehoord dat het bij jullie een witte pasen is geweest. Dat kan ik niet zeggen, bij ons was het stralend weer. Wij hebben een heerlijke paaslunch gehad op het dak van ICA. Stijn, Els en Andrea wonen in een van de appartementen van ICA en zij hadden het idee geleverd. Ze hadden heerlijk mousaka gemaakt en de genodigden hadden voor toetjes, drankjes en een voorhapje gezorgd. Wij hadden rijstepap gekookt. Het was een groot succes. Het eten was heerlijk het was geweldig om met zijn allen op het dak in de zon te zitten en te eten, te praten en te genieten van het uitzicht. We hebben er uren doorgebracht. We waren met een groep mensen van over de hele wereld; vier Guatemalteken, vier Nederlanders, twee belgen, drie Duitsers, twee Canadezen en één Verenigde Stater. Het was een geweldige pasen!

Een leuke foto van Danilo (het ´broertje´ van Nora) met hun killerhaan. Deze haan leeft of het dak van Nora´s huis. Hij heeft Paula, Nora en mij allemaal al een keer aangevallen maar waarschijnlijk weten wij gewoon niet hoe je met hanen moet omgaan want de kindertjes in Nora´s familie hebben nooit problemen met hem.

Op het dak van ICA, met een fantastisch uitzicht, lekker weer, heerlijk eten en geweldige mensen.

Colette (moeder van Paula), Paula (Nora´s huisgenoot) en Angela.

Margot, Mario en Sergio.

Nora, Giovanni en Colette

Een processie vanuit de catedraal.

Mindy, een leerlinge van mij in een andere processie.

De wierook, die een rookkolom vormt die je al van verre ziet.

Een van de vele wagens met de maagd.

Nog wat wierook.

Iedereen is op zijn of haar mooist gekleed deze week. De vrouwen hebben paars, een begrafeniskleur, aan omdat het Jesus zijn begrafenis is.

Zelfs de kleinste kindjes krijgen mooie klederdracht aan.

Suikerspinnenverkoper

Kraampjes met anders lekkers

Een suikerspinnenkraampje

Hier in Guatemala wordt pasen niet echt gevierd omdat ze hier Semana Santa hebben. De hele week is het hier ´feest´. Tussen aanhalingstekens omdat het deze week om het lijden van Jesus draait. Maar iederen heeft vrij en voor de kinderen is het wel feest omdat de optochten in de stad betekenen dat er overal mensen zijn en overal wordt vanalles lekkers en leuks verkocht. Het is een erg gezellige sfeer. Iets wat ik erg opvallend vond was dat er in deze heilige week een bepaald soort brood gegeten wordt. Dat brood is dan ook het enige wat er nog gemaakt en verkocht wordt door de bakkers hier. Deze week worden er geen gebakjes, koekjes en bruin of in ieder geval hartig brood meer aangeboden. Alleen het zoete brood wat bij deze periode hoort.

Ik heb een hele hoop optochten gezien deze week en ik moet zeggen dat je af en toe ook wel een beetje moe van kan worden. Als je ergens naar onderweg bent en je loopt een optocht tegen het lijf en je hebt geen zijstraatje om in te schieten dan zit je weer een half uur vast in een wiegende, bewierookte menigte. Het voordeel van die wierook is dat je ze meestal al van ver aan ruikt komen en dat als je op zoek bent naar een bepaalde optocht maar je weet niet meer precies waar die op dat moment is (ze lopen úren door de stad dus dan raak je ze wel eens kwijt) je gewoon even kunt snuffen. Dan ben je ze zó weer op het spoor.

Maar als je haast hebt en je bent in gesprek dan mis je dit waarschuwingssignaal wel eens en dan zit je dus knel.

Al met al was het erg leuk op dit een keer mee te maken. Het was een bijzondere en interessante maar vooral heerlijk relaxte week. Nu ben ik weer begonnen met al het werk en over twee weken gaan Nora en ik en wie er verder nog zin heeft om mee te gaan naar Copán in Honduras, daarna naar Antigua en daarna met mijn vader en Mieke naar Semuc Champey.

Nog wat impressies van Guatemala

2008-03-12T08:53:00.009-06:00

Inmiddels is het niet meer zo´n verschrikkelijke taak om mijn foto´s op de web-site te zetten dus ik ga nog een ladinkje leveren. Ik hoop dat jullie ervan genieten.

Een wild beest wat in Tikal voor onze voeten kwam lopen.

Historie in een razende stad.

Een kraampje waar je tegen betaling van de mobiele, vaste telefoon gebruik kan maken. Dit is een heel modern fenomeen, mensen lopen met een voor ons gewone, vaste telefoon onder hun arm rond te bellen. Deze telefoons hebben gewoon een hoorn en een ´toetsenbord´ maar je hoeft ze nergens mee te verbinden.

Het uitzicht over de bergen in Centraal-Guatemala. Zo anders dan rond Xela maar toch hetzelfde land.

Het weeshuis, wat kan ik hier nou over zeggen. Ik vind het er af en toe moeilijk maar ik ben er toch ook zo graag. Dit zijn Lindsey en Ana, moeilijk maar lief en vooral kind. Ik ga het erg moeilijk krijgen als ik straks afscheid moet nemen, waarschijnlijk een stuk moeilijker dan de kinderen.

Tja, ruines dus. Super indrukwekkend!

Al die ruines liggen verborgen in de jungle, al zijn de paadjes erdoorheen wel netjes aangeharkt in Tikal.

Traditionele huipils, het bovenste deel van de traditionele Maya kleding van de vrouwen en een stapel cortes, het onderste deel.

De kerk ´La merced´ in Antigua. Hier hebben we de klokken van geluid.

Die klokken dus...

Mijn kamer zoals hij er tegenwoordig uitziet al ontbreekt mijn nieuwste aanwinst, een plant, op deze foto nog.

Op een dag kreeg ik deze jelly-taart voorgeschoteld als ontbijd. Hij bestaat volledig uit verschillende smaken drillerige jelly, precies waar je vroeg in de ochtend zin in hebt, toch?

De facade van een kerk in Antigua die door een van de vele aardbevingen grotendeels verwoest is. Op deze foto lijkt het nog heel wat maar achter deze voorkant ziet het er erg treurig uit.

Dit is de facade van de grote, belangrijke en nog helemaal hele catedraal van Antigua.

Een andere ruine in Antigua, dit keer van binnen. In de loop der jaren is zijn er prachtige bloemen en planten opgeschoten in de kerk.

Een van de vele lapjesdeken bergen. Door kleine akkertjes wordt de flank van de berg opgedeeld in een mozaiek van groen en bruin.

Xela met de vulkaan Santa Maria op de achtergrond. Deze vulkaan torend altijd boven Xela uit en fungeert daarom overdag als richtingaanwijzer.

Wie weet heb ik binnenkort wel weer eens zin om weer een uitgebreid verhaal op mijn website te gaan schrijven maar ik beloof niets. Binnenkort ga ik weer twee weken reizen. Eerst naar Honduras dan naar Antigua voor de bruiloft van Lizzie en Carlos en dan naar Semuc Shampey en wie weet waarheen nog meer. Hier in Xela ben ik helemaal ingenesteld. Ik voel met volledig thuis en heb mijn plekje gevonden maar ik maak ook elke week nog zoveel nieuwe en fantastische dingen mee. Ik ben heel erg blij dat ik voorlopig nog niet terug hoef want ik ben hier gelukkig. Gisteren vertelde een van mijn leerlingen, Tanya, dat haar familie uit de verenigde Staten op bezoek was. Een van hen spreekt geen Spaans, hoe dat kan weet ik niet maar in ieder geval had Tanya over de telefoon met hem gepraat omdat zij de enige in haar gezin is die een beetje Engels kan (ze is geloof ik 10 jaar oud). Haar ooms reactie op haar begroeting was ´Tanya, is that you?´. Ze heeft sinds november van mij les en daarvoor was ze nog volkomen Engelsloos dus hij herkende haar niet meer terug! Een andere leerling melde trots dat hij op school voor zijn Engels test een 8,9 had gehaald waarop een medeleerlinge trots reageerde met de mededeling dat zij een 10 had. Wat me het meest trots maakte is dat zij in mijn klasje de twee minst slimme leerlingen zijn maar op school zijn ze inmiddels wel de beste in Engels. Een andere leerlinge had met galgje de woorden ´The teacher is cool´ uitgekozen. Dat is toch ontzettend schattig!!?! Ik vind het zo leuk wat ik hier doe en ik ben blij dat de kinderen er hier ook van genieten en er echt wat aan hebben.
Naast het dagelijkse lesgeven in ICA en de twee ochtenden in het kindertehuis ben ik inmiddels ook begonnen met lesgeven op een school in een dorpje hier in de buurt. Een keer per week geef ik les aan de klas van de schoondochter van mijn hostmoeder. Dit is een groep van veertig kinderen van rond de twaalf jaar oud. Ik was wel een beetje bezorgd of ik dat wel zou kunnen maar het is superleuk en het gaat erg goed.

Heel erg veel liefs en wees maar niet ongerust, ik kom heus wel terug maar het gaat wel moeilijk worden.

Anne-lena

FOTO´S!

2008-02-15T13:15:00.007-06:00

Een week geleden zijn hier twee belgen aangekomen die dezelfd blog gebruiken als ik doe. De personen in questie heten Stijn en Els. Jullie geloven het vast niet maar zij hadden foto´s mooi geordend en met een titel eronder op hun weblog staan. Ik ben bij Els in de leer gegaan en nu ga ik het er nog eens op wagen om mijn foto´s in dit bericht te zetten. Als het lukt kan iedereen zometeen het resultaat zien. Als het daaringtegen niet lukt dan wordt elk spoor daarvan zorgvuldig uitgewist en zal zal niemand zich er meer wat van herinneren. Ik denk dat ik dan wel even in een hoekje ga zitten huilen...

Vanaf een afstandje neergkeken op de boererij waar we met kerst (ja, dit was dus rond kerst.. Bloedheet overdag, maar erg koud ´s nachts) een week hebben gezeten. In het plaatsje Agua Caliente. Op de voorgrond een van de akkertjes van de familie.

Joanna, Chimena en Nora in het gras van Agua Caliente.

De koe begon aan het boek waar ik in het gras liggend in aan het lezen was maar ik even niet meer oplette.

Danilo in de bus op weg naar Aua Caliente (het dorpje, ik bedoel eigelijk gehucht, waar we kert gevierd hebben). Zoals jullie niet kunnen zien is de bus helemaal leeg, inderdaad niemand wilde die kant op, het is zo´n ontzettend klein en saai plaatsje dat het niet erg populair was. Het komt niet vaak voor dat je in een chickenbus méér ruimte hebt dan je nodig hebt.

Onze kamer in de boerderij in Agua Caliente. Het was er steenkoud bij gebrek aan afsluitend dak. In de klamboe kun je vaag Nora zien liggen te rillen. Ook ik ben zo hard aan het bibberen dat ondanks vele pogingen gene enkele foto beter is geworden dan deze.

Nora en de kinderen op weg naar de rivier bij het huis.

Het afdak voor huis in Agua Caliente. Met de maisdeeg machine rechtsvoor.

Danilo met Joanna onder het afdak voor het huis (nog steeds in Agua Caliente).

Ik met een zes van de kindjes uit mijn klas

Het theater van Xela van binnen.

Om zes uur ´s ochtends aan de voet van de vulkaan Santa Maria, de dode vulkaan die boven Xela uittorent (de wolken hangen nog in het dal waar Xela in ligt. Langzaam zal het daar opklaren en dan ontvouwt zich een beeld van de stad)

Na de hele tocht naar de top van de vulkaan ´s middags weer beneden (Kya en Travis zitten uit te puffen want we zijn naar beneden gehold)

Het kerstdinee bij ICA (met een vrolijke Constantina en Enrique, de directeur)

Een grootmoeder uit de straat van ICA

Het (zwarte) strand van Champerico

ICA van binnen (nog met kerstversiering)

Uitzicht over Lago d´Atitlan. Het bekendste meer van Guatemala.

Nora in Panajachel met haar nieuwe kapsel

Het dak van ICA met uitzicht over Xela en een wasbak waar de bewoners van de appartementen hun was doen (overigens staan deze dingen ook in alle huizen, om de afwas in te doen. Ze hebben meestal geen gewone wasbakken in hun keukens. Gelukkig wel in de badkamer...)

ICA (De bovenverdiepingen zijn drie appartementen, wel van ICA maar daar is dus allemaal geen school)

Mijn kamer (toen die nog maar een keer klein beetje opgeleukt en nog niet verbouwd was)

Nora op de markt in Xela, klaar om een lichee aan te vallen.

Het is gelukt!!! Maar ik heb helemaal vergeten om naar huis te gaan voor de lunch dus ik moet nu hollen want ik moet over een half uur alweer lesgeven...

Heel veel liefs en ik hoop dat jullie het leuk vinden,

Anne-lena

Reizen, zoeken en vinden

2008-02-13T11:04:00.004-06:00

Hoi lieve mensen,

Zoals beloofd hier dan eindelijk een nieuw stukje. Afgelopen twee weken waren Hanna en mama dus hier. Zij hebben een week hier Spaans les genomen en Xela verkend. Daarna zijn we een week door Guatemala getrokken. Het was super gezellig en echt geweldig om weer eventjes met hen te zijn maar wel erg intensief. We hebben veel in oncomfortabele bussen gezeten en bovendien was Guatemala voor Hanna en mama´s immuunsysteem een behoorlijke klap. Daar moesten ze wel weer even van bekomen.

Op zondagmiddag kwamen ze hier in Xela aan. Ze hadden een nachtje in Guatemala overnacht en hebben de volgende ochtend de bus naar hier genomen. Nora en ik zijn ze met Danilo, Daniela en Joanna op gaan halen. We hadden een spandoek (nou ja, een spanpapier) voor ze gemaakt om ze in stijl welkom te heten. Helaas hadden we een beetje verkeerd begrepen waar ze aankwamen. Het adres was 14 avenida 4 calle dus wij zaten daar ongeveer een uur te wachten tot we tot de conclusie kwamen dat het niet hier kón zijn. Toen hebben we een nieuw facet van het Guatemalteekse stratensysteem ontdekt. Je hebt namelijk twee 4 calles. Van elke calle blijken er twee te zijn. Het enige verschil is dat er bij die boven in de stad een a´tje aan wordt geplakt en die onderin de stad niet. Het was dus 4a calle.....
Met de kinderen aan en op de armen en een wapperend spandoek in de hand zijn we dus de halve stad door gaan hollen. Gelukkig houd de bus zich netjes aan de Guatemalteekse cultuur en kwam dus precies op tijd een uur later. Pas toen we er bijna waren ging mijn mobiel. Hanna belde met de telefooncel op de hoek om me te vertellen dat ze net waren aan gekomen. Ons welkom was een beetje bezweet en hijgend en met rode koppen (want ondertussen scheen de zon natuurlijk ook gewoon genadeloos door natuurlijk). Maar desalniettemin was het geweldig om ze weer te zien. Ik had verwacht dat het heel vreemd zou zijn om met hen hier rond te lopen. Voor mijn gevoel waren Guatemala en Nederland twee zo´n gescheiden werelden. Maar toen ik ze weer zag was alles weer gewoon zo als altijd. Ze pasten ook veel beter in mijn leven hier dan ik had gedacht.
We hebben ze eerst naar hun gezin gebracht (ze hebben de erste week bij een gezin doorgebracht). Maar ze waren bij mijn gezin uitgenodigd voor de lunch dus daarna zijn we met zijn drieen naar mijn gezin gegaan (ik had geregeld dat ze bij mij om de hoek woonden). Aangezien op zondagmiddag altijd de hele familie bij elkaar komt in mijn huis was het behoorlijk druk in onze keuken. En ze konden er maar niet over uit hoe mooi en leuk Hanna wel niet was en hoe lief en jong en mooi mama wel niet was. Daar verstonden de personen in kwestie natuurlijk niet zo heel veel van maar ik vertaalde regelmatig het een en ander. We hadden gehoord dat Stijn en Els vandaag zouden aankomen en in welk gezin zij zouden gaan wonen. Dus we zijn op zoek gegaan naar hun huis maar het geweldige strakke stratensysteem van Xela liet ons weer eens in de steek en we hebben het huis niet gevonden. Daarna zijn we nog even naar het centrale park en de katedraal gelopen. En daar kwamen we, je raad het nooit, Stijn en Els tegen! Xela is een hele grote stad maar je komt er altijd minstends twee personen tegen die je kent als je eventjes rond wandeld. Gelukkig zijn dat vaak net de mensen die je zoekt of nog wat wilt zeggen. Het secundaire mobiele telefoon systeem hierzo. Het was heel erg leuk om hen weer te zien maar iedereen was moe en jat-lagged (jat-gelagged? Jet-gelegen?) dus we zijn weer vroeg naar huis terug gelopen.
Ik heb net even Myra gebeld en gehoord dat ze een ongeluk heeft gehad dus ik ga een andere keer weer verder.

Mañana, mañana

2008-02-01T13:26:00.000-06:00

Lieve mensen,

Zoals jullie misschien gemerkt hadden begin ik al helemaal in te burgeren hier in Guatemala. Ik heb me al helemaal aangepast aan de heerlijk relaxte mañana, mañana cultuur....

Tja, ik geloof dat ik toch echt geen beter excuus heb dan dit. Het spijt me dat ik zo lang niets meer heb geschreven.... Ik hoop dat jullie zo ook een beetje van de Guatemala cultuur opsnuiven.... Maar goed, ook dit stukje zal geen roman worden want ik heb vandaag weer een heleboel leuks te doen. Mama en Hanna zijn deze twee weken hier en vandaag hebben zij hun week Spaanslessen afgerond dus morgen gaan we reizen. Daarvoor moet ook hier toch wel het een en ander geregeld worden (we zijn en blijven toch Nederlanders, diep van binnen).
Ik moet nog even mijn was laten doen en Hanna´s galajurk ophalen (jaja, die is hier een mooie jurk tegen gekomen die nu voor haar op maat wordt gemaakt, en dat allemaal voor 35 euri. Daarvoor zou iedereen wel naar Guatemala willen komen). Nora en ik moeten ook op zoek gaan naar een jurk want we zijn hier uigenodigd bij een bruiloft en dan moeten we er natuurlijk wel gekleed uitzien. Een hele goede aanleiding om mooie jurken te gaan passen.

Ik ben in de afgelopen tijd een nachtje naar Mexico geweest, ik ben weer begonnen met de Engelslessen hier op ICA en ik ben officieus gepromoveerd tot coordinator van dit onderwijsprogramma. We moesten naar Mexico om ons toeristenvisum te verlengen. Aangezien wij ´s maandagsen vrijdags moeten werken hadden we maar twee dagen tot onze beschikking om dit kunstje voor elkaar te krijgen. We zijn op zaterdag in de bus gestapt in de richting van een stadje aan de grens. Na wat gevraag en overgestap kwamen we daar aan om te ontdekken dat het is die regionen wat minder lekker weer is dan in Xela. Daar was het natelijk bloed- en bloedheet. In de ochtenden is het is Xela best fris dus wij hadden lekker een vest aan en onze jassen bij. Nadat we zoveel mogelijk uit hadden getrokken liepen we daar als pakezels rond. In de hitte was dat behoorlijk zwaar, zeker omdat we daarna de grens moesten over wandelen (een lange, onoverdekte brug met hekken en prikkeldraad erlangs). Wij liepen daar te zeulen en te zweten en in Mexico aangekomen konden we niet eens een koele licuado kopen want we hadden alleen maar Quetzals en daar kun je in Mexico helaas niets mee. We hadden geen zin op het bij de mannetjes op straat te gaan omruilen want daar zit helemaal niets officieels achter. Dus zijn we maar even gaan pinnen (gelukkig komt er overal ter wereld gewoon locale valuta uit de pinautomaat). Daarna hadden we bepaald geen puf en zin meer om nog verder te reizen naar een wat groter stadje dus we zijn het eerste, het beste hotel binnen gestapt om daar onze spullen te dumpen en onder de ventilator te gaan liggen. Na een beetje te zijn afgekoeld hebben we ons weer de straat op gewaagd en het stadje en de markt te ontdekken. Al met al was het een kort dagje maar wel gezellig. ´S avonds kwamen we er achter dat ons hotel niet zo school was maar eens moet toch je eerste kakkerlakken ervaring zijn....
De volgende ochtend zijn we weer terug naar Guatemala gelopen, dit keer was het pakezeltafereel nog erger want in middels waren alllebei de handvaten van mijn tas gescheurd dus die moest ik onder een arm dragen. Daarnaast was het dopje van mijn potje zonnebrand weggewaaid (ja inderdaad, wéggewaaid!?!). Dus die moest ik de hele weg in mijn andere hand dragen, samen met alle ongewenste en onnodige kleding. Kunnen jullie je al wat voorstellen bij dit tafereel? Zoniet dan raad ik je aan om een paar rondjes te gaan lopen in een sauna met al je armen vol. Zo moet je toch een beeld kunnen vormen. Toen we weer terug waren in het lekker zonnige maar niet bloedhete Xela en we weer gewoon met normaal geld konden betalen waarvan we wisten hoeveel het waard was voelden we ons er helemaal thuis. Xela is echt onze stad geworden. Het voelt erg goed om er de weg te kennen en de mensen die er wonen en werken.

Ik moet nu nodig gaan lunchen want ze zitten op me te wachten! Ik ga de komende week wat dingen in Guatemala bezoeken en ik ben dus voorlopig niet thuis maar na een week heb ik vast weer een hoop te vertellen dus ik zal mijn best doe om dan snel weer iets van me te laten horen!

Liefs en groetjes,
Anne-lena

2008-01-02T12:46:00.000-06:00

Hallo lieve mensen,

Ik heb al een aardig tijdje niets meer van me laten horen maar dat heeft twee goede redenen. Ten eerste was ik met kerst voor een weekje naar een dorpje in de middle of nowhere geweest waar zelfs mijn mobiele telefoon geen verbinding met de buitenwereld meer kon maken. Jullie kunnen me toch moeilijk kwalijk nemen dat ik daar op die boerderij niet even een internet verbinding heb aangelegd vanuit de stad (kilometers verderop. Denk ik; maar eerlijk gezegd ben ik er niet eens zeker van dat er kilometers verderop al een stad was). Maar goed, de woensdag na kerst kwam ik weer terug in de bewoonde wereld. De dagen daarna heb ik me aan een geweldig werk gezet. Ik heb mijn foto´s op de computer gezet! Daar heb ik twee volle dagen aangewerkt. Dat was een rotkarwij en tot mijn teleurstelling moet ik toegeven dat er geen resultaat is. Twee hele dagen die ik maar zo snel mogelijk probeer te vergeten want ik heb me daar uren in het duister, binnen zitten ploeteren terwijl buiten het zonnetje scheen! In ieder geval is uiteindelijk al het werk voor niets geweest en zijn er dus nog geen foto´s te bewonderen. Ik moet weer moed bijeen schrapen voor de volgende poging dus dat duurt nog wel even....

Die vrijdag hadden we besloten om naar Antigua te gaan want na al die uren binnen had ik wel eens zin om weer een beetje zon te zien en in Antigua is het lager dus daar is het altijd lekker weer. Ik bedoel natuurlijk; nóg lekkerder weer. Dus zaterdag zijn we op de bus gestapt naar Antigua en daar hebben we drie daagjes doorgebracht. Het was een ontzettend leuk weekeind en we hebben heel erg veel leuke dingen gedaan en gezien. EN IK BEN BEROOFD!!! Maar ik heb al mijn spullen nog en ik ben ook nog helemaal ongedeerd.

Op dit spannende punt onderbreek ik mijn verhaal even want ik ga lunchen. Vanmiddag ga ik met Nora onze Engels lessen van morgen in het weeshuis voorbereiden dus ik denk dat ik pas morgen middag weer verder schrijf. Dus helaas moeten even wachten op mijn heldhaftige verhaal.....

Goed, ik ben er weer! Nu komt het verhaal dan echt. We stapten uit de bus op een plek waar alle bussen stoppen. Een soort zandvlakte die hier busterminal heet. Om bij het centrum te komen moesten we de markt over, zoals jullie waarschijnlijk wel weten is een markt een verzameling van rijen kraampjes. Hier is het dat ook ongeveer alleen die rijen zijn wat minder overtuigend en er rent, springt, hopt, vliegt en fladdert nog vanalles tussendoor. Al met al is de markt hier dus reuze gezellig en druk. We liepen tussen twee kraampjes door met voor ons een oud mannetje en achter mij een jongetje. Ik had mijn rugzak op mijn rug met wat kleren en toiletspullen en een schoudertas om waar mijn camera, mobiel en portemonnee in zaten. Mijn paspoort en extra geld zaten natuurlijk veilig opgeborgen in het zakje onder mijn kleding. Of te wel; ik was helemaal gekleed als een professioneel reizigster. Terwijl wij ons tussen de eerdergenoemde kraampjes door wrongen voelde ik iets aan mijn tas. Ik reageerde natuurlijk meteen. Ik trok mijn tas met geweldige kracht weg en begon te gillen alsof mijn leven ervan af hing. Dit heldhaftige gedrag schrok de overvaller af en doodbang rende die er vandoor...
Dankzij mijn oplettendheid had ik alles nog en waren we volkomen in orde.

Tja, dat was de spannende versie van het verhaal. In het echt ging het heel wat minder spectaculair. We liepen tussen de kraampjes en ik meende heel even dat er iemand aan mijn rits zat. Dus ik pakte mijn rits vast en besteedde er verder geen aandacht aan. Ongeveer vijf minuten later (jaaa, VIJF minuten) voelde ik opeens mijn camera aan de zijkant van mijn tas. Ik dacht eerst dat mijn tas op de naad gescheurd was. Maar toen ik beter keek zag ik dat hij helemaal opengesneden was. Ik schrok me rot en natuurlijk schoot er door mijn hoofd dat mijn portemonee en mijn telefoon dan wel weg zouden kunnen zijn. Maar na een snelle inspectie bleek dat alles er nog in zat. Ik heb echt ongelooflijk veel geluk gehad, ik had het blijkbaar toch net adequaat genoeg gerageerd en niemand heeft het er daarna uitgepakt en het was er ook niet uitgevallen. Dat had allemaal makkelijk kunnen gebeuren maar mijn beschermengel heeft het blijkbaar voorkomen. Vanaf dat moment hebben we als aasgieren op onze bagage gelet en is er natuurlijk niets meer gebeurd. Maar ik heb nu wel een goed verhaal en mijn spullen dus ik ben helemaal gelukkig. Je bent niet echt in Guatemala geweest als je niet minstends een keer beroofd bent. En dan is zo´n beroving natuurlijk perfect.
Ook de elektriciteit en het water moeten natuurlijk regelmatig uitvallen. Het water is bij mij al twee keer een paar dagen uitgevallen. Dat betekende dus dat ik me een week in een emmer met koud water moest douchen. Ook de elektriciteit is al twee keer uitgevallen. Dat duurde gelukkkig iets minder lang. De eerste keer was het maar een half uurtje. Het was avond dus heel veel effect had het niet. Het licht valt uit en er worden kaarjes aangestoken. Er is geen verwarming dus het wordt niet nog kouder en in de koelkast staat toch niets tot bijna niets want aan voorraden doen ze hier niet. Afgelopen woensdag gebeurde het echter weer. Het had gewaaid dus er was ergens een toren omgevallen ofzo dus heel Guatemala zat een paar uur zonder stroom. Tja dat heb je soms. Invloeden van buitenaf kun je natuurlijk niet beinvloeden. In ieder geval was het toen heel donker in de stad en was het naar huis lopen een beetje lastiger dan normaal. Gelukkig woon ik aan een grote weg waar veel auto´s rijden en die dus veel licht om zich heen strooien. Maar voor een paar anderen was het wat lastiger. Ik wilde die avond naar de film gaan maar dat ging dus weer niet door want zonder stroom doet de bioscoop het zelfs hier niet.

Laat ik maar weer even verder gaan met mijn Antigua verhaal. We hadden zaterdag een hostel gezocht en een heel erg leuke gevonden, wat mooie ruïnes bekeken en de markt bezocht. ´S avonds hadden we gegeten in een een heel erg leuk en gezellig restaurantje. Het bleek dat maandag avond (oudejaarsavond) Buena vista social club daar een gratis concert zou geven. Maar we hadden beloofd om oud en nieuw in Xela met vrienden van ICA te vieren dus ook al wilde Nora daar super graag heen, we zijn toch naar huis gegaan op maandag. Maar ze spelen daar elke woensdag dus we gaan er over drie weken heen. De volgende dag kwamen we Daniella en Constantina tegen en hebben we afgesproken dat we met hun en Jeff en Enrico wat zouden gaan eten. Zij waren studenten van ICA maar ze zijn naar Antigua gegaan omdat ze het in Xela te koud vonden. De rest van de dag hebben we kerken bekeken, leuke dingen gekocht, winkeltjes bekeken, cadeutjes voor jullie uitgezocht en nog veel meer. In een overdekte markt stond een man te zingen. Hij zong over Guatemala en de problemen en zijn zorgen over zijn land. Hij had alle liedjes zelf geschreven en het was ontzettend leuk om naar te luisteren. We hadden op dat moment niet genoeg geld om zijn CD te kopen maar we zijn later terug gegaan. We hebben een heel erg leuk gesprek met hem gehad. Hij ging al zijn lievelingsliedjes aan ons uitleggen en we gaan ze ook leren. Hij zij dat we hem moeten mailen wat we van de CD vonden en hij komt een keer naar Xela als wij een speciale gelegenheid hebben. Dan kunnen we samen zingen en dan doet hij de gitaarbegeleiding. Het was in ieder geval heel bijzonder hoeveel die man van zijn cultuur en zijn land hield. Hij en overigens alle Guatemalteken aan wie we vertellen dat we hier zes maanden vrijwilligerswerk komen doen reageren allemaal heel erg positief. Ze zijn heel erg dankbaar dat we helemaal van zover weg komen om hun land te komen bekijken en dat we dan ook nog Engels les geven vinden ze echt geweldig. Ik zou verwachten dat er ook wel eens negatieve gevoelens tegenover buitenlanders zouden zijn. De wereld is namelijk erg oneerlijk voor ze, maar zo is het in de praktijk helemaal niet. Ze vinden het allemaal even interessant en leuk.
In het park was een saxofonist aan het spelen met een trommelaar en die ging ook een heel gesprek met ons aanknopen. Het kwam erop uit dat hij ons uitnodigde om met bij hem en zijn vrienden te komen eten en dan zouden we samen muziek gaan maken. Reuzeleuk maar daar doen we helaas niet aan mee en bovendien hadden we al een dinnerdate.
Daarna zijn we nog naar de grootste kerk in Antigua gegaan. Net toen wij er waren was er een oud mannetje de klokken aan het luiden. Dat leek Nora ook wel wat dus die vroeg of wij ze ook even mochten luiden. Het mannetje vond het geweldig dat wij dat zo leuk vonden maar hij zei dat we een kwartier moesten wachten want de hele stad vertrouwd op zijn gebengel en dat kan hij dus niet even tussendoor doen. Dus wij hebben een kwartier gewacht en daarna de hele stad laten weten dat we er waren.
Die avond hebben we een film gegeken in een cafeetje. De volgende dag wilde we nog eventjes naar coockies etc. Een cafeetje met vijfentwintig verschillende soorten koekjes. Daarna zijn we erg tevreden naar huis gegaan.

Antigua was geweldig en Nora en ik hebben een superleuk weekeind gehad maar we zijn blij dat we er niet wonen. Het is er namelijk supertoeristisch. Op een gegeven moment liepen we ergens in een straatje en waren er alleen maar gringo´s in zicht. Dat zou in Xela echt nooit voor komen. Xela is wat kouder, wat minder pittoresk, minder goed onderhouden, minder gezellig om te winkelen maar zoveel meer Guatemala. Ook kom ik in Xela voordurend mensen tegen die ik ken, dat is een heel prettig gevoel. Xela is de op een na grootste stad van Guatemala maar het is er knus en het is ons thuis. Elke keer als we na een tijdje weggeweest te zijn terug komen in Xela voelt dat echt als thuiskomen. Het voelt goed dat ik de mensen ken die in mijn straat wonen.

Die avond was oud en nieuw en we zouden dat gaan vieren met Joria en Kya maar Joria was ziek. We zijn met Kya naar the Blue Angels gegaan en hebben daar gegeten en een film gekeken (om het er maar even in te wrijven; ik geloof dat ik in totaal 4 euro vijftig kwijt was). Daarna zijn we naar Jorias huis gegaan en na daar een tijdje gekletst te hebben zijn we naar het park gegaan. Joria voelde zich al wat beter dus hij was meegegaan. Om twaalf uur was er echter nog steeds niemand in het park. Behalve wat andere buitenlanders. We hebben vuurwerk gekeken en sterretjes afgestoken en een tijdje staan praten met wat Amerikanen. Daarna zijn we naar Nora´s huis gegaan en Kya, Nora en ik hebben een erg gezellige nacht gehad. Om dat het op een gegeven moment vier uur was ben ik bij Nora blijven slapen. De volgende dag zijn we om ongeveer twee uur opgestaan. We hebben in Nora´s huis pannenkoeken gebakken en daarna gewandeld door Xela. Later zijn we er achter gekomen waarom er ´s nachts niemand op straat was. Ze vieren hier oud en nieuw voornamelijk overdag. ´S nachts zijn er tamales en ponche de fruta en vuurwerk en dan gaat iedereen weer naar bed. De volgende dag om twaalf uur is er weer een heleboel vuurwerk en een groot feestmaal met alles erop en eraan. Dat hadden wij dus een beetje gemist aangezien we heerlijk lagen te slapen. Ik vond het helemaal niet erg dat ik de tamaal aan mijn neus voorbij had laten gaan maar later heb ik er toch nog een gekregen en die was zowaar lekker! Dit was een zoete tamaal, overigens wel gewoon met tomaten en vlees erin maar met meer zoete gedeeltes en meer chocola. Misschien ben ik gewoon een beetje aan het verguatemalteeksen maar ik vond het echt lekker. En er zit inderdaar een pruim, een stukje peper en twee rozijnen in (dit even voor de insiders die ervaring hebben met tamales, namen hoef ik niet te noemen...). Al met al dus een rustige maar leuke jaarwisseling en weer een nieuwe baanbrekende ervaring!

Heel erg veel liefs en tot niet zo snel maar toch al zo ongeveer bijna (mei is niet echt ver weg),
Anne-lena

Limonade

2007-12-19T09:52:00.000-06:00

Wat is nou eigenlijk limonade? De meerderheid van jullie zal zeggen dat limonade een drankje met water, suiker en een vruchtensmaakje is. Makkelijk te maken en zeer verfrissend op (de schraarse) warme dagen. Maar na een onderdompeling in een vreemde cultuur ben ik tot de cocnlusie gekomen dat we het woord in Nederland volkomen misbruiken. LIMONade is een drankje van, natuurlijk, de Limon! Wat in het Nederlands overigens ¨de limoen¨ betekent.

Jullie merken wel dat ik een heel erg waardevolle ervaring aan het opdoen ben. Na openbaringen als deze kan je het er alleen maar over eens zijn dat culturele uitwisselingen verschrikkelijk waardevol zijn voor de wereld. Ik hoop dat jullie van mijn ervaring willen profiteren en voortaan het woord limonade in de juiste contxt gaan toepassen.

Ik heb sinds twee dagen een huisgenoot. Het is een Russische, Jood uit de Verenigde Staten. Hij is heel aardig maar hij heeft me met een groot probleem opgezadeld. Ik zal de situatie even uitleggen:
In een winkel staan vijf mannen als er een persoon met een geweer binnenkomt die iedereen gaat doodschieten. Twee van de vijf mannen zouden zich kunnen opofferen en zo de anderen redden. De eerste van die twee is een man die zijn hele leven goede dingen heeft gedaan, de tweede is een man die zijn hele leven egoïstisch is geweest. Het motief voor de opoffering is voor beide mannen gelijk, ze zouden het alletwee doen om de andere vier te redden. Nu is de vraag; wat is beter? Als de man die zich al zijn hele leven opoffert voor anderen zich op de aanvaller stort. Hij zal daarbij zeker overlijden maar de overvaller ook. Of als de man die zijn hele leven aan zichzelf heeft gedacht nu eenmaal, maar dan ook voor het laatst iets goeds doet.

Ik heb er de hele nacht over nagedacht maar ik kom er nog niet uit. Wel ben ik me al wat dingen af gaan vragen.
- Is het leven van de man die altijd goed doet meer waard dan het leven van de egoïstische man? Zo ja, is het leven van een persoon die niet zo heel veel goed doet ook minder waard dan het leven van iemand die veel goed doet. Even aangenomen dat het te definieren is wat ¨goed¨ is.
- Maakt het feit dat de tweede man nog nooit iets goeds heeft gedaan de waarde van de laatste goede daad groter dan als de persoon voor wie het normaal is om goed te doen het zou doen? Oftewel; maakt het feit dat het voor de eerste persoon niet normaal is om zichzelf op te offeren de opoffering groter of belangrijker of meer waard?

Ik kom er dus nog niet helemaal uit maar misschien kunnen jullie me wel voorzien van verlichte beschouwingen! Ik hoop dat mijn mailbox morgen uitpuilt van jullie filosofische inzichten.

Hij is iets met computers maar hij heel veel religie bestudeerd en hij wil psychologie gaan studeren. Een boel interessante nieuwe gesprekstof voor aan tafel dus.

Verder heb ik ook nog een heleboel interessante dingen gedaan afgelopen tijd. Ik heb een speelplaats geschilderd in een dorpje hier in de buurd, een vulkaan beklommen, twee uitbarstingen gezien, twee nieuwe projecten aangeboden gekregen, het Guatemalteekse uitgaansleven ervaren, yogalessen genomen, naar het theater geweest en de lekkerste geroosterde pindas van de wereld gegeten.

De speelplaats was een project van de organisatie entremundos. Dit is een vrijwilligersorganisatie die onder andere om de zoveel tijd projecten organiseert waar je graag bij mag helpen. Zaterdagochtend zijn Nora en ik en nog een meisje van ICA mee gegaan naar het dorpje Llanos del Pinal. Daar is een schooltje waar, naar bleek later, mijn tante van hier werkt. We hebben de speeltoestellen een nieuw verfje gegeven, wat hard nodig was en heel leuk werk. In een prachtig, klein dorpje tussen de bergen en vulkanen. De kindjes hebben gezellig rondgehold, geholpen en de muizen vermoord. We waren de dag daarvoor naar een salsaavond in een disco geweest dus het was een behoorlijke opoffering om vroeg op te staan om te gaan werken maar het was heel geslaagd. We hadden zelfs na een schamele vier uur slaap toch een heleboel voldoening van ons werk.
De dag daarna werd het ons weer niet gegunt om lekker veel te slapen. We wilden de vulkaan beklimmen dus we moesten om vijf ur in de nacht opstaan...
Maar het was een geweldige tocht. ´S ochtends in de auto weer naar Llanos del Pinal want daar moet je ook heen als je de vulkaan gaan beklimmen. Daarna uren geklommen. Omdat Nora heel erg veel moeite had met het klimmen gingen we heel langzaam en had ik lekker veel tijd om van het uitzicht te genieten en mooie foto´s te maken. Op de top aangekomen moesten we wachten omdat er een klein vulkaantje in de buurd ligt dat heel actief is. Wij wilden natuurlijk een uitbarsting meemaken dus we hebben rustig zitten wachten tot het begon. Met mijn geweldige camera heb ik er een filmpje van gemaakt dus jullie kunnen straks allemaal ook meegenieten. In de verte was er nog een andere vulkaan ook aan het uitbarsten. Heel spectaculair!

We zijn vorige week voor het eerst twee keer naar yoga geweest hier. Helemaal geweldig, het plan is dan ook om dit elke week minstends twee keer te gaan doen. Je kan gewoon binnenlopen. Elke dag zijn er vier lessen van anderhalf uur. De lessen kosten vijftien Quetzal (een euro vijftig) maar als je tien euro betaalt (honderd Quetzal) dan kan je de hele maand, elke dag komen. Misschien ga ik dat wel doen. Maar ik wil ook nog danslessen nemen dus ik moet even zien of ik dat wel allemaal tegelijk kan doen.

Mijn nieuwe projecten zijn heel erg leuk! Deze week geef ik voor het laatst les op ICA hier aan de kindjes maar vandaag kwam er een vrouw uit de straat naar me toe met de vraag of ik misschien alstjeblieft haar zoon zou willen helpen. Hij moet ook een Engelstest afleggen aan het begin van komend schooljaar maar het ziet er niet naar uit dat hij dat gaat halen. Dus ik ga hem vanaf morgen elke ochtend twee uur lesgeven. Ik heb een erg leuk gesprek gehad met zijn moeder, ze is alleenstaand en ze moet haar twee kinderen naar school laten gaan dus dat is een heel zwaar leven. Ik hoop dat dit nog een leuk contact opleverd hier in de buurd.
Het andere project is iets geheel nieuws. Ik vertelde de vrouw van de zoon van mijn moeder hier over wat ik doe en zij reageerde super enthousiast. Ze vertelde dat zij werkte op een school in het dorpje llanos del pinal (ja nu moet er een belletje gaan rinkelen, dit is hetzelfde dorpje als waar ik eerder over vertelde). Ze werkt op de school waar we de speeltoestellen van hebben geverfd. Ze zij dat ze op haar school heel erg graag een vrijwilliger die engels les geeft zouden willen hebben. Ook zingen en andere activiteiten zijn welkom. Het lijkt mij heel leuk om ook in een dorp wat te gaan doen en ze beginnen daar pas in februari dus ik heb nog rustig de tijd om te beginnen in het weeshuis in januari. Daarna kan ik daar eens gaan kijken of me dat leuk lijkt.

Een hele hoop te doen dus!

Tot de volgende keer en ik wacht op jullie filosofische hersenspinsels!

Liefs,
Anne-lena

Santaclausnikolaas

2007-12-05T18:16:00.000-06:00

Hola!

Jullie liggen nu allemaal lekker te slapen na een hopelijk geslaagde sinterklaasavond maar ik zo pas eten. Ik ben heel benieuwd hoe jullie sinterklaas was. Ik vind het heel vreemd dat het zomaar voorbij is gegaan. Maar natuurlijk hebben we het hier wel een beetje opgedrongen aan onze ICA familie!
Gisteren en eergisteren hebben we uren pepernoten gebakken. Ik had ook nog een kilo mee uit Nederland dus we hadden een enorme berg! We zijn in de ochtend alle lokaaltjes af gegaan en hebben voor iedereen een sinterklaasliedje gezongen en pepernoten gestrooid. Dat viel bij de meesten erg in de smaak. De pepernoten waren erg populair en dus zo op.
Met de kindjes uit mijn klas hadden we eerdergisteren en gisteren het liedje ´sinterklaas is verdwenen´ gezongen (ja, dat was behoorlijk lastig instuderen maar uiteindelijk is het ze gelukt, het ging behoorlijk goed!). We hadden ze op maandag over Sinterklaas verteld en dat we hem gevraagd hadden om hier naar toe te komen. Ze moesten dinsdag allemaal een extra schoen meenemen en ze mochten ook een tekening meenemen voor sinterklaas. Die middag hebben we met de kinderen pepernoten gebakken. Dat wil zeggen, we hebben het deeg gemaakt maar de gasfles van de oven was leeg dus we konden niets bakken. Nora en ik hebben de hele avond gebakken (we hadden geregeld dat de gasman kwam om een nieuwe gasfles aan te sluiten). Omdat we geen tijd hadden om naar huis te gaan en daar te eten hebben we in ICA wat te eten gekookt en we zijn de hele avond gezellig aan het eten en bakken geweest. Ik voel me al helemaal thuis hier. We bedenken gewoon allemaal leuke dingen, voor de kinderen en voor onszelf en doen die dan. Het is hier heerlijk relaxed en er is veel vertrouwen en vrijheid. We hebben voor vrijdag geregeld dat er een culturele avond is. we gaan ´let is be´ mét gitaarbegeleiding en ´het is een nacht´ zingen. De mensen hier zijn nog niet zo heel erg gewillig met het opgeven van zichzelf voor een act dus dat doen wij voor ze. We zijn iedereen een voor een af aan het gaan en langzamerhand komt er wel wat uit!

Oh, we gaan nu weg om ergens wat te gaan eten dus ik schrijf een andere keer verder!

Tot morgen!

Anne-lena

Zo, ik ben er weer. Ik voel me al helemaal thuis in de Guatemalteekse mañana mañana cultuur. Morgen werd dus een weekje later, sorry sorry sorry Nederlanders! De culturele avond was heel erg gezellig. Wij vormden het grootste onderdeel van het programma we hebben namelijk ook nog drie andere dingen gedaan. Het moordspel, een scetch met nog twee anderen en Nora met nog iemand anders een quis.
In het weekeinde zijn we niet meegegaan met de excursie van ICA maar hebben we zelf vanalles ondernomen. Op zaterdag was er in een dorpje hier in de buurt een groot feest. Het is ons zonder problemen gelukt om ´s ochtends een busje te vinden dat die kant op ging. In het dorpje aangekomen bleek dat ze daar waarschijnlijk nog nooit eerder buitenlanders hadden gezien. We waren in elk geval de enige en iedereen wilde met ons babbelen. Soms was dat een beetje een probleem aangezien ze niet allemaal Spaans spreken. De mensen die Engels kunnen vinden het ook geweldig om in het Engels tegen je te praten. Dat ze aan het eind van de middag goede morgen tegen je zeggen zijn ze zich niet helemaal van bewust. In ieder geval is het enthousiasme zo groot dat je daar moeilijk een probleem van kunt maken. In het dorpje was er natuurlijk een kerkdienst in een kerk die aan de binnenkant lappen aan de muren had hangen omdat ze zo erg aan het brokkelen waren. Maar ook hier was er weer zo´n groot enthousiasme dat dit soort onvolkomendheden totaal onbelangrijk lijken. Nu moet ik lesgeven dus ik moet weer stoppen. Ik denk dat ik het komende half jaar nog wel wat schrijf!

Liefs,
Anne-lena

Antwoorden op prangende vragen!

2007-11-25T16:57:00.000-06:00

Hoi hoi hoi!

Ik zal maar eens wat antwoorden op veel gestelde vragen gaan geven!

1) Mijn gasatgezin:
Ik woon bij een oude vrouw en haar volwassen dochter. De vader is dood. Ze hebben een winkeltje aan huis maar dat is geloof ik nooit open. Ik krijg heel erg veel lekkers te eten en ze zijn heel aardig. Elke ochtend is er zo ongeveer iets anders variërend van pannenkoeken, pap, ander soort pap, wentelteefjes, tameales (die hier ongeveer net zo smaken als in Nederland, niet naar binnen te krijgen dus), tortillas en zwarte bonen. Het meesate is heel erg lekker en een paar dingen zijn heel erg vies. Maar ik begin er al aan te wennen want er zijn steeds minder heel erg vieze digen. Ik be niet zo heel erg deel van het gezin maar tot nu toe heb ik dat nog niet zo erg gevonden. Misschien komt dat nog. De afgelopen week zijn er een heleboel familieleden met kindjes op bezoek geweest en dat is heel erg gezellig. Ook de kinderen van Nora´s gezin zijn er vaak en dat is ook heel leuk want die zijn heel lief! ´Smiddags is hier het grote maal. Dan is er soep en een hoofdgerecht. ´S avonds is er nog een klein maaltijdje. Ik ben nog niet gek van de tortillas want die eet je gewoon bij al het eten als je zin hebt (of als het te scherp is/niet lekker is). Ik had het afgelopen week heel erg druk dus dan loopt mijn leven totaal langs dat van mijn gastfamilie heen. Ik zie ze dan vooral bij het eten. Maar komende week wordt het rustiger dus dan heb ik ook meer tijd voor de familie. In ieder geval heb ik een heel lekker kamertje en is het heel gezellig en is het nooit een probleem als er eens een miscommnicatie is over iets ofzo. Ik voel me al helemaal thuis hier. Ook in de stad voel ik me al helemaal op mijn plek, want zolangzamerhand leer ik hier een beetje de weg en de plekjes waar je moet wezen.

2) Mijn dagelijks leven:
Ik sta op rond half acht ´s ochtends. Om acht uur of half negen ontbijd ik bij mijn familietje. Soms douche ik ´s ochtends maar als er een paar dagen geen water uit de kraan komt dan niet. Gelukkig staat er dan altijd een emmer water klaar om me mee te verfrissen.... Vooral heel fris dus. Maar dat hoort erbij! Dit zou niet het avontuur zijn wat het is als het water of de elektriciteit niet minstends een keer per maand uitvalt (de elektriciteit is overigens nog nooit uitgevallen dus dat valt me een beetje tegen). Voordat ik me omkleed maak ik ook uitgebreid gebruik van zonnenbrand want ik vond een verbrand ervaring wel genoeg en het weer is hier echt heel erg lekker dus zonder zonnenbrand ben ik meteen weer een tomaat.
Na het ontbijt wandel ik in het zonnetje naar de talenschool. Nora werkt daar van negen tot twaalf in de kliniek maar meestal zijn er maar een paar patienten dus dat komt neer op lekker in de zon zitten en gezellig kletsen met iedereen van ICA. Ik kom dan gezellig meekletsen, zonnen, mijn lesvoorbereiden, huiswerk maken, pingpongen, berichtjes schrijven op mijn site, e-mailen, naar een winkeltje in de buurt gaan enzovoorts. Dan om half een wandel ik richting huis om te almorzarren. Dat is een soort avondeten maar dan ´s middags. Dat is meestal heel lekker en altijd gezellig, zeker als de kinderen en kleinkinderen van mijn gastmoeder op bezoek komen. Daarna ga ik weer naar ICA om om twee uur klaar te staan om les te geven. Ik geef dan een uurtje Engels les en daarna een uurtje met creatieve activiteiten. Vandaag gaan Nora en ik zangles geven. Vorige week hebben we spelletjes gespeeld. Om vier uur ben ik klaar en vorige week had ik toen Spaans les tot zeven uur of de activiteiten van ICA. Deze week zijn mijn Spaans lessen voorbij en kan ik dus eindelijk wat meer doen. Om zeven uur of half acht ga ik weer naar huis om te cenarren (een soort van middag eten). Dan eten we veel bonen en ook regelmatig ei. Maar in mijn familie wordt er (denk ik op verzoek van ICA) heel erg afwisselend gekookt met heel erg veel typische Guatemalteekse dingen maar niet het typische Guatemalteekse bonen, tortillas, ei dieet. Want het is heel normaal om dat als ontbijd en als avondeten te eten, elke dag weer. ´S avonds zijn er vaak activiteiten van ICA. Maar Nora en ik kunnen ´s avonds niet zomaar met zijn tweeen eropuit. Dat is af en toe heel irritant, maar gelukkig hebben we nu een mobiel dus kunnen we in ieder geval gewoon contact onderhouden als dat nodig is. Want ik loop ´s avonds liever niet in mijn eentje naar Nora´s huis.
De dagen hier zijn heel erg afwisselend, gezellig en lekker warm. Ik vind het heerlijk om overdag lekker over de markt te kuieren of gewoon een beetje rond te wandelen want het is hier zo verschrikkelijk mooi.

Dit waren geloof ik de meest dringende vragen maar als er meer zijn dan hoor ik het wel.
Ik wil nog wel wat andere dingetjes zeggen:

-Erger je in Nederland aan mensen die hun autoradios keihard aanzetten? Hier rijden er een heleboel rond met luidsprekers op het dak van hun auto! En ja, die gaan dan vol aan.
- Zit de bus vol? Helemaal niet, als iedereen een beetje opschuift dan kunnen er heus wel vijf personen op elk bankje.
- Bij gebrek aan vering in de auto´s zijn de hobbels in de weg die de snelheid moeten verminderen hier veel effectiever dan in Nederland.
- Het openbaar vervoer kost hier maar tien cent als je naar de andere kant van stad wil en een euro als je naar een stad een paar uur verderop wil. En het is ook nog eens veel gezelliger!
- De straatjes in Xela gaa af en toe stijl omhoog of omlaag maar dat weerhoud de mensen er niet van om gezellig met zijn vieren op een motortje rond te rijden. Het gerammel en gekreun van de vervoersmiddelen is hier een heel gewoon geluid waar je al vrij snel aan gewend raakt.
- Het uitzicht is hier FANTASTISCH! Want je hebt altijd wel een paar prachtige bergen boven je uit torenen. Als je even buiten de stad zit dan rij je al door prachtige jungleachtige berglandschappen.
- WC-papier gooi je dus niet in de WC maar in een mandje ernaast. Ja, inderdaad, na gebruik!
- De winkels hier hebben net als in Nederland van die ijzeren rolluiken voor de etalage alleen worden ze hier elke ochtend met een breekijzer opengewrikt.
- Het bed en breakfast in Guatemala had heel erg veilig een ijzeren poort voor de oprit. Bij gebrek aan elektrische besturing zat er een touw aan de klink wat doorliep tot in het huis van de buurman. Even toeteren was voldoende om het hek als vanzelf open te latan zwaaien!

Dat was het voorvandaag! Heel erg veel liefs van de nieuwbakken Engelslerares!

Anne-lena

P.S. Het lesgeven is echt heel erg leuk. Ik heb een piepklein lokaaltje en 16 geweldige leerlingen en het gaat super! Ik vind het helemaal niet zo moeilijk als ik had gedacht om les te geven en de kinderen leren zo ontzettend snel. Ze gaan al heel erg vooruit!

Aanvulling op haastige afsluitng van de vorige keer

2007-11-20T09:37:00.000-06:00

Buenas dias iedereen! (Oh nee, bij jullie is het al tardes.)

Ik ben nu op de talenschool. Ik hoef pas vanmiddag les te geven en daarna heb ik mijn spaans les. Vanavond is er salsadansles. Daar ga ik natuurlijk naar toe! Ik moet nog wel even mijn les voorbereiden en mijn huiswerk doen maar daar heb ik nog zat tijd voor. Ik ga vandaag met de kinderen de bezittelijke voornaamwoorden doen. Dan kunnen ze hun dialoog uitbreiden met ´My name is...´ en ´She is my sister´ enz. Want ze kunnen namelijk al alle familieleden en ze kunnen ook al een klein dialoogje voeren. De uitspraak is heel slecht maar als ik het voorzeg en ze me mogen nadoen dan gaat het heel goed. Ze kunnen het dus wel! Dat wordt alleen veel oefenen! De foto´s die bij dit bericht zijn zijn de eerste die ik op de computer heb gezet. Dit is allemaal uitzicht vanuit de bus naar Guatemala city en de bergen tussen Guatemala city en Quetzaltenango. Op de foto van Guatemala city zie je hoe enorm groot die stad is. Dat is echt ongelooflijk! Die strekt zich helemaal uit over de bergflanken.

Ik zal nog even iets meer vertellen over zaterdag en zondag. Op zaterdag gingen we dus met de bus naar een waterpark een beeetje lager en wat zuidelijker dan Xela. Het was daar ook behoorlijk wat warmer, wat we natuurlijk totaal niet erg vonden. Het was een heel modern waterpark met allemaal glijbanen en allelei andere spectaculaire dingen. We hebben echt een geweldige dag gehad en we zijn flink wat bruiner geworden! Het park was heel modern maar toch was het echt Guatemala en niet Europa. Het eerste verschil was natuurlijk dat iedereen Spaans praat, het tweede dat er overal mensen in Maya kleding rondliepen. Moeders die met het gezin een dagje uit gingen maar zelf niet wilde zwemmen. Heel vreemd om te zien natuurlijk. Het laatste verschil was dat je in bikini nog erger wordt aangegaapt. Niet alleen door jongens (maar meestal wel en oude mannen ook trouwens) maar ook door kinderen. In bikini ben je nog witter en langer en dus vreemder. In ieder geval voel je je in Guatemala als westerling nooit echt bruin want iedereen hier verslaat je met vlag en wimpel.

De busreis van Xela naar Xocomil was ook weer een geweldige ervaring. Dit keer gingen we wel met een kippenbus. Die dingen zijn helemaal niet zo oncomfortabel als ik gedacht had. En volgens de anderen zaten we zelfs nog in een oude. Deze bussen zitten vol met allemaal kleurrijke mensen en nieuwsgierige kindjes. Ook springen er mensen in en uit die vanalles verkopen, van tortillas tot drankjes tot kranten. Opeen gegeven moment waren alle plaatsen bezet maar de bankjes zitten los en dus werden ze gewoon een beetje richting gangpad getrokken en er konden nog eens twintig mensen bij. Handig hé!

Op de terugweg begon het al donker te worden, dat doet het hier heel vroeg (ongeveer zes uur). Maar het uitzicht was ongelooflijk. De ondergaande zon boven de door jungle bedekte bergen gaf een prachtig effect. Langs de (overigens ook in goede staat verkerende) weg lagen overal kleine lapjes landbouwgrond van Maya´s met een hutje erop. Op de vreemdste plekken kwamen we kraampjes tegen met bloemen, fruit of drinken en regelmatig stond er een koe langs de weg te grazen. Fantastisch in ieder geval! Ik kon helaas geen foto´s maken, de ramen waren vies, de flits reikt niet ver genoeg en er stond de hele tijd jungle voor het uitzicht. We hebben ´s avonds in een heel leuk café nog wat gedronken. Ze hadden daar allemaal bijzondere fruit shakes enzovoorts. het was ook heel erg sfeervol ingericht. Daarna zijn we aan de overkant van de straat wat gaan eten. Het was erg lekker maar we moesten er wel anderhalfuur op wachten. Al met al een heel erg gezellige dag.

Het wordt hier al zo vroeg donker dat Nora en ik ´s avonds niets meer alleen kunnen doen. Dat is heel irritant maar gelukkig zijn er altijd wel mensen die ons naar huis willen brengen. Nora die woont in huis met een Fransoos dus dat is heel handig, ze kan altijd met hem meelopen. Ik woon een beetje minder handig maar iedereen hier is het gelukkig eens met mijn ouders dat het ´s avonds te gevaarlijk is voor een meisje alleen en dus heb ik altijd wel een escorte.

Zondag hadden Nora en ik een heel erg gezellig relax dagje. We zijn weer naar de markt gegaan hier in Xela. Dat is echt een geweldige plek. Het is er helemaal volgebouwd met allemaal bergen fruit, groente, vissen, babykleding, bonen en granen en nog een heleboel meer. Tussen elke berg zit een Maya familie die allemaal kindjes hebben rondrennen en om het hardst hun waar aanprijzen. Ook lopen de kindjes rond met bosjes wortelen, radijsjes of iets anders van hun moeders kraampje om het te verkopen. We hebben lychees gekocht en die zijn hier heel lekker. Je moet ze nog schillen en dan uit hun hulsje flubberen. De verkoopster had ons even voor gedaan hoe dat moest.
Bij een heel mooi plekje hadden we gevraagt of we foto´s mochten maken van een paar hele mooie kleurrijke vrouwen. Dat vonden ze gelukkig wel leuk en toen we ons omdraaiden ontdekten we dat een paar kinderen achter ons ook foto´s van ons aan het maken waren met hun mobiel! Ze vonden het erg grappig dus natuurlijk moesten we daarna ook samen op de foto en dan nog een keer met nog wat broertjes en zusjes erbij. Daarna hebben we de rest van middag gevuld met het schrijven van onze vorige stukjes en e-mailen enzo in een internet café.

Maandag heb ik ´s ochtends de foto´s die nu op mijn web-site staan op de computer gezet hier bij ICA. Ook heb ik mijn les voorbereid. Om twee uur moest ik les geven. Dat was erg leuk, we hebben de klas in tweeen verdeeld dus ik had maar een groepje van ongeveer 16 leerlingen. Ik heb alleen maar herhaald om een beetje een idee te krijgen van hun niveau dus vandaag ga ik pas echt beginnen. Na de Engels les hebben de kinderen gekookt met iemand van de talenschool. Vandaag moet ik ook de activiteiten na de les organiseren en ik moet het alleen doen want mijn mede leraar is ziekjes. Hij gaat waarschijnlijk wel lesgeven maar dan heeft hij het wel weer gehad. Anders moet ik de hele groep in mijn eentje doen. Dat betekent dus 30 leerlingen. Tja, niet helemaal wat ik me erbij had voorgesteld, maar wat moet dat moet. In ieder geval zijn het hele lieve kindjes.

In het uurtje met de leuke activiteit heb ik Spaans les gehad en daarna hebben we hier op ICA een film gekeken. Het was een erg leuke film uit Mexico. Omdat we om acht uur met Gabor, Fransisco, Morritz en Alberto ergens zouden gaan eten zijn Nora en ik naar het park gewandeld. Daar was een voetbal webstrijd aan de gang dus daar hebben we ook even iets van meegekregen. We hadden tampico (een heel lekker drankje dat je hier overal op straat kunt kopen) gekochtbij een Maya vrouw en haar kleine dochtertje. Toen we rond acht uur naar de school gingen wandelen kwamen we het meisje weer tegen, dit maal met haar broertje. Ze waren buren van de talenschool en ze wilden alles van ons weten en natuurlijk met ons op de foto. Het jongetje had een hoofdband met Jesus erop aan dus hij ging als Jesus op de foto. Ze wilde ons ook nog meenemen naar hun huis maar bij de poort hebben we maar afscheid genomen want we gaan toch niet zomaar met vreemden mee het huis in. Ook al zijn het twee kleine kindjes.

Dat is wat ik afgelopen dagen heb gedaan, ik hoop dat jullie het leuk vinden om een beetje mee te krijgen van mijn leventje hier!

Liefs,
Anne'lena

Dagelijkse sleur in Guatemala

2007-11-18T14:51:00.000-06:00

Hola iedereen! Om jullie even uit de sleur van afgelopen week te halen weer een berichtje van mij. Heb zo veel te vertellen dat ik het maar even op een overzichtelijke manier in ga delen (voor de dislecten onder jullie, en hanna natuurlijk).
Maandag;
Afscheid, reis, vlieg, auto, slaap
Dinsdag;
Slaap, bus, kennismaking met ICA en gastgezin, slaap...
(Voor meer informatie zie et vorige stukje)
Woensdag;
Dit heb ik geloof ik nog niet behandeld in mijn vorige stukje dus hier zal ik wat minder bondig te werk gaan.

Wacht, nu even een pauze. Ik ga even naar Xelapan. Dat is een geweldige bakker waar je voor dertig cent de geweldigste dingen kunt kopen! Zometeen schrijf ik wel verder. Maar je kunt de beste bakker in de stad niet laten wachten, hè!! Voor Stijn, els, mama, Hanna, papa, Emma en Jiska is dit heel erg belangrijke informatie.
Sterker nog; essentiele informatie. Als je in Xela bent dan kom je hoe dan ook uiteindelijk wel uit bij Xelapan.

Maar goed; woensdag dus. Om acht uur had ik mijn eerste spaans les. Ik had deze week een heel erg leuke lerares. Ik heb in totaal een week les dus komende week nog twee lesdagen. Maar je krijgt elke week een nieuwe leraar want dan leer je meer. Volgende week krijg ik dus een ander. Die van deze week heet Yuly. Het ging heel goed. Ik heb al een heleboel geleerd en ik kan zowaar wat zeggen ik de verleden tijd! We hebben ook heerlijk in de zon op het dakterras van ICA gezeten. Oh, en natuurlijk ook gestudeerd... Heus wel. Een groot deel van de les was conversatie, dat moet ik toegeven. Maar ook dat is heel belangrijk, no?
Daarna hebben we gecomputerd, het resultaat daarvan kun je in het vorige stukje lezen. ´S avonds was er een conferentie over de geschiedenis van Guatemala. Harstikke leuk dus! Beetje jammer dat dat al uitgebreid aan bod was gekomen bij mijn voorbereiding. We hadden trouwens ook nog ´s middags geprobeerd geld te pinnem want we moesten de school betalen. Dat was helaas nog niet zo makkeluijk. Nora´s kaart deed het niet en die van mij werd bij geen van de banken geaccepteerd. Helaas geen geld dus. Gelukkig had ora wat wisselgeld van de bus in Quetzals dus we konden nog ergens even wat drinken. Daarna zijn we naar huis gegaan om te eten. Nora had hier haar eerste verdwaal ervaring. Die van mij kwam de volgende morgen.

Aangezien ik nog behoorlijk jet-laggerig was ik om kwart over vijf ´s ochtens al helemaal kwiek en fief en om acht uur ´s avond aan het eind van mijn Latijns-Amerika. Om half negen lag ik dus al plat. Ik sliep als een blok.

Donderdag:
Een lichte verbetering in mijn ritme. Ik werd om half zes wakker. Omdat ik pas om acht uur les had heb ik mijn kamer maar wat versierd. Ik had de dag daarvoor een heel erg mooi kleed gekocht. In de pauze zijn er altijd wel een paar Maya´s die een marktje houden op de binnenplaats van ICA. Ze verkopen de mooiste dingen, wat zij allemaal kunnen maken is ongelooflijk! In ieder geval heb ik wat dingen op gehangen in mijn kamer en natuurlijk een plekje gezocht voor het kleed.
Die ochtend moest ik voor het eerst alleen mijn weg zien te vinden. Dat was dus jammerlijk mislukt. De weg terug naar huis kon ik gelukkig nog wel vinden en mijn gastmoeder is nog maar een keertje eegelopen. Iets later dan geplant begon ik dus met mijn les. We hebben het over vanalles gehad. Aan de ene kant is Guatemala heel modern, ze hebben hier echt alles. Maar aan de andere kant is het ook heel erg ouderwets. Ik kon met haar over alles praten en zij had ook gewoon een heel moderne ideen over voorbehoedsmiddelen, man en vrouw verhoudingen enzovoorts. Maar terwijl ze al een heleboel vriendjes had gehad (wat toch behoorlijk modern is) mocht ze nog steeds met geen mogelijkheid bij haar huidige vriend slapen (waar ze toch al vier jaar mee had). Haar broers mogen dat wel. Ten minste er wordt dan geen probleem van gemaakt. Maar dat mag ik eigelijk niet zeggen omdat jullie dan slecht gaan denken over haar familie. Ik antwoorde dat dat voor ons heel normaal is. Waarschijnlijk denkt ze nu dus dat ik verschrikkelijk ben. Hoewel ze dat wel gewend was, ze heeft vaker Nederladse studentes gehad.
Omdat ze een heel erg modern uitziende psychologie studente is, zijn dit soort tegenstellingen zo vreemd. Ze heeft bijvoorbeeld wel weer seksuele voorlichting gegeven op scholen. Maar als ze een nacht bij haar vriend zou hebben geslapen zouden ze van haar ouders meteen moeten trouwen.
Dit soort tegenstellingen zijn hier overal. Bij mij in huis hebben ze bijvoorbeeld gevoor een televisie, dvd-speler, magnetron, computer, fax, mobiele telefoon en een cd-speler. Maar als je dit leest krijg je waarschijnlijk een beeld in je hoofd van een heel normaal, modern huis. En dat is totaal niet het geval. Het huis lijkt wel helemaal geimproviseerd. Er hebben me al meerdere mensen gemaild of ik wel genoeg kon ventileren zo zonder raam. Dat is dus geen enkel probleem, frisse lucht zat! Hoewel fris, langs de wegen is het enorm uitlaatgasrijk. Gelukkig blijft het niet hangen en heb je er dus geen last van als je niet tussen de auto´s aan het lopen bent.
Ook hoeven jullie je geen zorgen te maken over een slecht werkende verwarming die per ongeluk het huis in de brand kan laten vliegen. Een verwarming is namelijk niet aanwezig. Ook komt er nu al twee dagen bijna geen water uit de kraan omdat het water bedrijf een storing heeft. Ik heb me dus al een tijdje niet meer gedouched. Gelukkig drinken we water gewoon uit van die flessen die in Nederland in een watertap machine gaan. Hier staat hij op zijn kop in een soort vissenkom met een kraantje eraan. In ieder geval is er dus altijd genoeg te drinken.
Vandaag was er een excursie naar de vrouwengevangenis. We gingen daar naar toe met een groep studenten. In gevangenis hebben we met de vrouwen gepraat en de gevangenis gezien. Het was er wonder boven wonder eigenlijk heel erg gezellig. De vrouwens leven daar in slechte omstadigheden en er is geen gerechtigheid. Ze zitten hier namelijk in een voorgevangenis en zouden dus vrij snel berecht moeten worden. Maar aangezien ze geen advocaat kunnen betalen zitten ze er soms al een jaar. officieel moet er binnen zes maanden een rectzaak zijn en worden ze na die termijn vrijgelaten als dat niet zo is. Maar ze kunnen geen advocaat betalen om deze procedure in gang te zetten. Maar als er wat afleiding komt in de vorm van bijvoorbeeld Nora´s lange Franse huisgenoot dan is dat een grote gezelligheid. We gingen ook nog een op een met een van de vrouwen praten. Al met al was zou ik het bezoek niet omschrijven als indrukwekkend. Alle negatieve dingen die wist ik namelijk wel. Het onrecht en de slechte omstandigheden kende ik. Als je er bent krijg je ook de rest te zien. Deze vrouwen vormen een grote familie. Ook al zijn ze enorm eenzaam, zijn hun kinderen van hen afgenomen en hebben ze geen toekomst perspectief, het zijn gewoon mensen. Ik weet nog niet of ik hier ook nog een project ga beginnen als ik na ge kerst begin in het weeshuis. Voorlopig houd ik me in ieder geval even bezig met Engelslesgeven. Kerst wordt bij ICA in de gevangenis gevierd. Daar wil ik in ieder geval ook aan meedoen dus ik kom er zowieso nog.

Op donderdag moesten we ook echt aan geld zien te komen want op vrijdag zou de vrouw die het geld in ontvagst neemt niet aanwezig zijn. Nora en ik zijn dus tussen het bezoek aan de gevangenis en de spaanslessen op zoek gegaa naar een bank waar we wel geld zouden kunnen pinnen. Omdat ik een maestro kaart heb moest ik naar el Banco industrial. Die is behoorlijk verweg dus we moesten onszelf op de Latijns=Amerikaanse manier gaan vervoeren. Dat is een hele culturele ervaring op zich. We wisten ongeveer waar er mini busjes richting het grote winkelcentrum langs zouden komen. Aangezien we de weg in Xela ng nauwelijks kenden (euhh, kennen) konden we niet echt veel minibusjes vinden. Gelukkig zijn de Guatemalteken heel aardig als ze twee jonge buitenlandse meisjes kunnen helpen. Er had er eentje een minibusje voor ons gevonden waar we in konden springen en die op de juiste plek uitkwam. Bij het centrum aangekomen kregen we weer een shock. Het was zo enorm modern. Rond de uitgang zaten allemaal Maya´s met kraampjes en heel veel kindertjes en van binnen was het alsof ik weer in Toronto rondliep. Ik denk niet dat we in Nederland veel winkelcentra hebben die hieraan kunnen tippen. Hier binnen liepen overigens ook hele families in traditionele Maya kleding rond tussen de mobiele telefoonzaken en het glimmende marmer. Ze zijn dus helemaal niet per defenitie arm. Met hulp van een andere Guatemalteek e haar dochter, die ons finaal aan het uitlachen waren om ons Spaans, hebben we de bank gevonden. Dit was inderdaad een apparaat waar je ook met maestro terecht kon. Ik kon hier dus eindelijk geld opnemen. Nora´s kaart deed het echter nog steeds niet. Ik heb dus maar voor haar geld op genomen. Toen we weer terug gingen en weer een minibusje gevonden hadden dat de goede kant op ging bedachten we ons dat we wel wisten waar we heen wilden maar niet waar we vandaan kwamen. We hadden dus geen idee waar we eruit moesten springen. Gelukkig hadden we een kaartje van Xela en kwamen we er uiteindelijk weer prima uit. Toen we waren uitgestapt en weer naar de school wilden lopen kwamen we langs nog een bank. Tegen beter weten in hebben we daar Nora´s kaart nog een keer geprobeerd en wonder boven wonder deed hij het! We hadden zo dus helemaal zelf een bank gevonden waar we en met maestro terecht konen en waar we gewoon naar toe konden lopen. maar toch was het een heel evontuur.
Deze avond zijn we gaan eten met een groep nieuwe vrienden van ICA. Dat was ontzettend gezellig. We zaten in een prechtig resaurant dat van oder tot boven begroeid was met planten. Helemaal mijn ding dus. En aangezien het in Guatemala was eet en drink je daar voor ongeveer vijf euro, alles bij elkaar! Tja, dat is natuurlijk erg leuk.

Ik begin maar eens aan vrijdag want anders komt het nooit af. Vrijdag had ik eerst weer vijf uur les. Daarna heb ik de Engels les bijgewoond. Deze lerares die stopt en dus gaan ik en Jaime het over nemen. We gaan de groep in tween delen want het zijn nu ongeveer dertig kinderen. Er is geen methode, boek of een duidelijk doel. We hebben met haar gepraat en het komt erop neer at ik morgen maar gewoon moet doen waar ik zin in heb. Ik ga dus maar eerst even een les besteden aan kennismaken en kijken wat ze kunnen. Daarna kunnen we gaan bedenken wat we ze verder gaan leren. In ieder geval heb ik al een helboel ideen dus dat komt wel goed.
Vrijdagmiddag zij Nora en ik een mobiel gaan kopen. Hij koste wel vijftien euro en oh ja, we krijgen er ook nog vijftien euro beltegoed en vijftig sms´jes bij.. Heerlijk joh! Het leven is hier zo goedkoop!. Ik heb geprobeerd om een sms´je te sturen naar nederland maar dat lukte niet. Ik ben er inmiddels achter dat ik daarvoor nog een keer naar de verkoper moet en dat die hem voor mij kan activeren. Dan kan dat allemaal wel. Ik kan overigens al wel naar julie bellen en julie kunnen ook al naar mij bellen. Met de kosten in je achterhoofd raad ik je aan om dat niet te doen maar straks kan ik sms´jes sturen en dat is een stuk goedkoper. Mijn nummer kan ik wel vast doorgeven; dat is oo502 4078 3935. Mijn adres bij ICA kan ik trouwens ook wel even doorgeven. Het is normaal om de post daarnaar toe te sturen en niet naar mijn gastgezin.

I.C.A Spanish school
19 avenida 1-47 zona 1
Quetzaltenango, Guatemala

Dus Willemijn, vanaf nu wacht ik op je post!!

Vrijdag avond hadden we een pingpong wedstrijd bij ICA, erg gezellig maar een beetje een fiasco. Aangezien over vijf minnuten mijn nieuwe termijn ingaat voor deze computer (ik zit i een internet cafe want zondag is ICA dicht). Houd ik het kort. Deze avond zijn we weer met wat mensen naar een bar gegaan. Meer informatie op Nora´s site.

Zaterdag;
We zijn met Francisco, Maurritz, Ulie en Alberto naar een soort waterpark met heel veel zwembaden geweest. Heel erg leuk en nu heb ik nog maar twee minuten dus heel veel liefs en tot snel!!!

Liefs,
Anne-lena

Aangekomen!

2007-11-13T16:09:00.000-06:00

Hallo!
IK BEN ER! Na een (héél erg) lange reis zijn Nora en ik heelhuids én met al onze bagage aangekomen in ons gastgezin. Ik zit nu bij de talenschool van ICAmigos maar ik zal even bij het begin beginnen.
De vliegreis:
Om tien over half twee vertrok het vliegtuig maar om kwart voor acht vertrokken we van huis. Op schiphol hadden we natuurlijk een hele tijd want je moet voor een intercontinentale vlucht zo vroeg inchecken. We hebben heel gezellig gekaart en toen afscheid genomen. We moesten wel flink huilen maar dat was al snel weer over. Nora en ik hadden zonder problemen het juiste vliegtuig gevonden. Op schiphol hebben ze namelijk (wél) hele duidelijke bordjes. Vanaf hier vlogen we naar Houston. Dat was in het begin heel erg leuk. Tot mijn verbazing voelde ik me helemaal prima. We kregen acceptabel te eten (op erg vreemde tijden) om vier uur kregen we avondeten en om acht uur een broodje ) dat overigens met geen mogelijkheid naar binnen te werken was. Dit was dus een uitzondering op die ´acceptabel´. Gelukkig waren er ook nog sla, lekkere crakkertjes en koekjes bij.
In elk geval werd het na vijf uur (en twee films en een heleboel gewandel) wel wat minder leuk. Toen had ik het wel zo´n beetje gehad. In Nederland begon het avond te worden maar in het vliegtuigslapen is een kunststukje wat me nog nooit gelukt is dus ik werd langzaam wat minder spraakzaam. Toen kregen we ook fijn steeds meer turbulentie en het laatste uur was ik behoorlijk misselijk. Maar het ging allemaal goed. In Houston moesten we eerst langs de immigratiebalies om een visum te krijgen (voor dat hgalve uurtje dat we in de US waren...). Helaas stonden we eerst in de verkeerde rij (namelijk die van US-citizens, die in onze ogen lekker opschoot). Gelukkig waren er een paar Amerikanen die vriendelijk opmerkten dat wij ´Duits´ aan het praten waren en ze hadden een vaag vermoeden dat we misschien in de andere rij (namelijk die van de bezoekers) moesten staan. Dus toen moesten we naar de (veel langere) andere rij verhuizen. Daar waren we gezellig aan het kletsen met een Utrechter die op de universiteit in Guatemala city les gaf tot we ontdekten dat ons vliegtuig over een half uur vertrok. Nora heeft even met een vliegvelder overlegd en zo kwamen we in een veel kortere rij terecht. Helaas had de douaneman niet zoveel met snel vertrekkende vliegtuigen en we moesten uitgebreid uitweiden over het doel van onze reis, wat we gingen doen en waarom we dat wilden. Ook wilde hij weten wat onze ouders er wel niet van vonden want als we zijn dochters waren geweest had hij ons niet laten gaan. Gelukkig waren we zijn dochters niet en liet hij ons wel gaan. De mensen die wel eens op Houston airport zijn geweest weten dat het daat heeeeel erg groot is dus wij hebben als een gek door dat vliegveld gerend (terwijl we die nacht nog niet geslapen hadden enz enz). Wat beweging was overigens best lekker na al dat stil zitten maar als je dan aankomt bij de douane en er staat een enorme rij dan hoop je heel erg dat het lukt om straks weer een paar uur achter elkaar stil te zitten. We mochten van de douane niet voor dus we hebben het aan iedereen in de rij gevraagt en gelukkig hadden ze allemaal heel erg medelijden en mochten we van hun wel voorkruipen. Bij deze douane moet je je zo ongeveer helemaal uitkleden en zelfs je schoenen uitdoen als je er door wilt komen. En ook hier hadden ze bapaald geen medelijden met ons want sneller ging het er niet op. Als een razende hebben we alles weer samen gegrabbeld en met het nog te rennen stuk in ons achterhoofd toch maar helemaal onze bergschoenen dichtgestrikt. Toen we bij de gate aankwamen die op ons ticket stond waren we behoorlijk buiten adem en bleek dat het er verkeerd stond. Dus we zijn weer helemaal teruggehold terwijl we in ons hoofd aan het bidden waren dat de gate die de mevrouw ons noemde wél de goede was.
Dat was het en zo hadden we uiteindelijk nog ons vliegtuig gehaald. Deze laatste vliegreis was eigelijk niet meer zo nodig voor ons. Inmiddels was het voor ons midden in de nacht en we waren behoorlijk kapot. We hebben nog wat gezongen maar de rest van de reis maar een beetje mistroostig voor ons uitgetuurd. Dat Harry Potter op was hielp zelfs niet echt. Ik zat naast een Franse dame die geen Spaans sprak en ook geen Engels kon. Toen we onze immigratieformulieren voor Guatemala aan het invullen waren heb ik haar met mijn (niet zo) beste Frans geprobeerd te helpen. Dat viel nog behoorlijk tegen, Frans en Spaans is gewoon geen goede combi. Zeker als je gesprekspartner geen woord van de andere taal begrijpt.
Toen was dan toch eindelijk het moment aangebroken waarop we in Guatemala aankwamen. Doordat we achter in het vliegtuig zaten waren we als een wan de laatsten op het vliegveld. Dat was bijna helemaal uitgestoven op de vele bouwvakkers na die over aan het bouwens waren aan wat op een reclamebord werd omschreven als ´het meest moderne vliegveld van Latijns-Amerika´. Ik heb er nooit eerder een gezien maar als een vliegveld waarbij de elektriciteitsdraden gewoon boven de balies hangen om de computers daar van stroom te voor zien dan mag ik toch hopen dat het niet de allermodernste is. Onze bagage kwam meteen aan en was helemaal in orde. Toen liepen we door wat kleine, totaal uitgestorven gangetjes en toen stonden we opeens in een bouwput. Dit was wat bij ons de onstvangsthal is maar wat wij eerder een opengebroken, ondergrondse parkeergarage zouden noemen. Hier stonden een heleboel ontvangers maar gelukkig zagen we al snel een bordje met onze naam erop en werden we door Gilda meegenomen naar haar auto. We kregen nog heel even een slaperig blikje op de Guatemalteekse cultuur in de vorm van een taxichauffeur die door het raam zijn auto in dook en een man die heel erg volhardend was in het aanbieden van zijn duwkracht voor het karretje van Nora. Toen reden we door Guatemala city, het was al donker maar we konden als wat palmbomen en gekleurde huisjes ontwaren tot we aankwamen bij Gilda´s huis. We hadden verwacht dat het er meer als een hostel zou uitzien maar het was gewoon haar huis. We kregen een kamer vol met kasten met kinderboeken en wel onze eigen badkamer. Na me even gewassen te hebben ben ik meteen naar bed gegaan. Het was daar toen half twaalf maar in Nederland half zeven. Dus mijn moeder belde nog even om te vragen of alles goed was gegaan. De volgende ochtend werd ik al heel vroeg wakker maar moesten we ook als om zes uur uit bed. Na een lekker ontbijd van tortilla´s met ei en bonen zijn we vertrokken naar het busstation. Na eventjes gewacht te hebben kwam er een hele mooie bus aan en konden we vertekken. De busreis war lang en we waren erg moe maar toch was hij heel erg mooi. Er werden films gedraaid maar er was buiten een heleboel te zien. Kleine akkertjes waar mensen in de meest prachtige, gekeurde kleding aan het hakken zijn, families die naast de weg aan het piknikken zijn, kleine winkeltjes winkeltjes die van onder tot boven zijn volgestouwd met de meest bijzondere spulletjes, werkplaatsen waar mensen hout aan het versieren zijn, prachtige en geweldige berglandschappen en nog veel meer. Ik heb foto´s gemaakt maar ik heb op deze computer nog geen usb ingang ontdekt dus ik denk dat ik dat even ergens anders moet gaan doen.
In Quetzaltenango werden we opgehaald door iemand van de talenschool. Nora en ik en onze bagage waren samen een beetje meer dan waarop ze gerekend hadden dus we moesten bij elkaar op schoot. We gingen als eerst langs mijn gezin. Nora heeft het daar ook even gezien. Toen ging Nora weg en heb ik een rondleiding gekregen. Ik heb een kamer met een tweepersoonsbed, zonder raam. Het is allemaal kleurrijk maar bedompt. De moeder en haar dochter zijn heel aardig. na het (lekkere) middagmaal heb ik mijn cadeautjes gegeven. Dat viel in goede aarde, ze vonden het erg leuk. Ik heb daarna even mijn koffer uitgepakt en toen hadden we op de talenschool afgesproken. Daar hebben we het even gehad over wat we allemaal gaan doen en hoe dan. Het kwam er vooral op neer dat we het wel gaan zien en voorla veel gaan doen. ICAmigos heeft namelijk zoveel. Ze organisaeren ook allemaal leuke activiteiten waar je gewoon aan mee kunt doen. Morgen beginnen we met Spaans les en gaan we eens op de projecten rondkijken. Nu ben ik op een van de computers hier in de school aan het schrijven. Het is hier erg gezellig en van onder tot boven begroeid met planten. In het midden is een soort overdekte binnenplaats en daar zit ik nu met mijn rug naar toe. Nora is op een computer schuin achter mij ook een bericht aan het typen dus als je nog meer wilt weten kun je ook even op haar site kijken. Dat is noravangaal.waarbenjij.nu
Als ik dit bericht af heb gaan Mora en ik eventjes een rondje lopen door de stad en dan naar huis om te eten. Daarna ga ik misschien even bij Nora langs om haar huis ook even te zien.
Het toetsenbord is heel erg vreemd dus sorry voor de spelfouten. Onder de knopjes zitten hele andere dingen dan dat die erop staan dus het is een heel gezoek.
Bij mij thuis is het klein en ouderwts maar er is wel een klein tv´tje, een computer (ik weet nog niet of ik daar ook op mag) en een CD speler. Dus ze leven hier niet meer helemaal in het jaar nul. Een deel van het huis is open naar de straat en is een winkeltje met allerlei vreemde spulletjes die niet bij elkaar ine een winkeltje lijken te horen. Kortom heel erg passend!

Ik neem voorlopig even afscheid maar de Engels lessen die ik ga geven zijn hier dus ik kan gewoon altijd hier op de computers. Ze hebben alleen geen skype en ik denk ook net dat ze dat aankunnen dus het blijft even bij e-mails en mijn website.
Heel veel liefs en natuurlijk ook heel veel plezier op jullie werk-school in het koude Nederland!
Anne-lena

Al bijna weg.... (en een handleiding voor het achterlaten van een bericht, zie P.S.)

2007-11-02T08:42:00.000-06:00

Het komt allemaal al heel erg dichtbij, ik heb al van een heleboel mensen afscheid genomen, ik heb de laatste spulletjes gekocht, ik ben begonnen met het klaarleggen van alles dat in mijn koffer moet enzovoorts enzovoorts. Ik ben nog niet echt zenuwachtig maar ik heb nu al wel van die momenten waarop ik me besef dat ik die plaats de komende maanden helemaal niet meer zal zien en dat ik sommige mensen wel heel erg ga missen. Dat is vreemd om te bedenken.
Aan de andere kant dringt het toch nog niet echt door dat ik over tien dagen gewoon zes en een halve maand niet meer in Nederland ben. Het is gelukkig ook niet nodig dat dat allemaal voordurend aan het doordringen is, ik heb wel wat beters te doen deze daagjes. Ik ben de komende tijd bijna altijd thuis dus als er nog iemand langs wil komen dan ben ik er waarschijnlijk wel. Ik ga vanavond nog even lekker stamppot met worst eten en daarna rijstepap. Ik moet tenslotte niet vergeten hoe Holland smaakt. Van poffertjes heb ik wel weer even genoeg maar pannenkoeken ga ik komende week ook nog wel een keer maken. En ik moet natuurlijk ook nog een keer friet gaan eten. Dan houdt het culinaire Holland al wel weer zo'n beetje op, geloof ik. Oh nee, hagelslag! Dat eet ik natuurlijk ook een heleboel.

Heel veel liefs (nog even vannuit Nederland)

Anne-lena

P.S. Het is veel mensen nog niet gelukt om een reactie achter te laten dus daarom nog even een handleiding. Dan moet het toch iedereen lukken. Als eerst klik je op '0 reacties' onder het bericht wat ik heb geschreven (of '10 reacties' of meer natuurlijk, dat hangt er een beetje vanaf hoe goed ik dit kan uitleggen vrees ik!). Dan moet je een identiteit kiezen, daar gaat het meestal fout. Je hebt drie opties namelijk google/blogger, overig en anoniem. Die eerste staat aan gestipt en daarom vragen ze naar je gebruikersnaam en wachtwoord. Aangezien de meeste van jullie die niet hebben moet je op 'overig' klikken, dan kan je je naam en webpagina invullen. Dat laatste hoeft niet als je geen web-pagina hebt of hem er niet bij wilt zetten. Je kan er natuurlijk ook voor kiezen om een anonieme reactie achter te laten. Maar als je je naam hebt ingevuld moet je even de letters die bij 'woordverificatie' staan over typen. Dit is om te controleren dat je geen virus bent maar een persoon. Daarna scroll je naar boven en in het witte vak kan je een reactie typen. Om deze reactie op de site te zetten scroll je vervolgens weer naar beneden en dan klik je op het oranje balkje met 'bericht publiceren' erop. Dat is alles! Eitje toch??

Een foto

2007-10-30T06:13:00.000-06:00

Om even te bewijzen dat ik dat ook kan, hier een foto! Ik heb helaas geen digitale camera dus in Guatemala kan ik alleen Nora's foto's op mijn site zetten. Tenzij iemand natuurlijk toevallig ergens nog een digitale camera heeft liggen die het komende half jaar toch niet meer gebruikt gaat worden. Je zal beloond worden met prachtige foto's.....

De voorbereidingen

2007-10-30T04:42:00.000-06:00

TADADADAAAAAAAA!!!!
Met hulp van de onvolprezen Bertram presenteer ik trots mijn nieuwe web-site! Extra kleurrijk zodat jullie ook een beetje in de kleurige sferen van Latijns-Amerika raken. Over twee weken min een dag vetrek ik op 12 november 2007. Om 13;40 zal ik, samen met Nora, op schiphol in het vliegtuig stappen. Ik hoop dat er dan ook wat uitzwaaiers bij zijn.
Dan kom ik om 22;03 lokale tijd (hier is het dan drie over vier in de ochtend) aan op het vliegveld van Guatemala city. Daar komt Gilda, een vrouw van een bed en breakfast in Guate (=Guatemala city) ons ophalen. Bij haar kunnen we lekker bijslapen. Zij brengt ons de volgende ochtend naar de bus die ons naar Quetzaltanango moet brengen. Die hoort er vier uur over te doen maar op zijn Latijns-Amerikaans zal dat wel wat langer worden. Als we in 'onze' stad aankomen zijn gaan we naar ons gastgezin om ons lekker te installeren en kennis te maken. De volgende dag, woensdag dus, beginnen we met spaanse les op de talenschool van ICAmigos. Dit is de organisatie die ook onze gastgezinnen en de vrijwilligersplaatsen heeft geregeld. De eerste week krijgen we vijf uur per dag privé-les. Op de talenschool kunnen we onbeperkt gebruik maken van computers dus dan kan ik nog lekker veel e-mailen, skypen en/of berichten op mijn web-site schrijven. Daarna zal dat wat moeilijker worden vrees ik.
Ik begin de week daarna meteen met mijn project. Ik ga dan tot de kerstvakantie Engelse les geven aan meisjes van tien tot twaalf. Zij willen na de zomervakantie (dus na onze kerstvakantie) beginnen met de middelbareschool. Maar daarvoor moeten ze wel een Engelstest afleggen. Aangezien ze nooit Engels les hebben gehad zal ze dat zonder extra hulp niet lukken. ICAmigos organiseert voor deze meisjes een gratis spoedcursus van zes weken. Zo kunnen ze in de zomervakantie hun Engels zover opkrikken dat ze in ieder geval worden toegelaten op het vervolgonderwijs. Ik hoop dat het me gaat lukken om ze allemaal te laten slagen.
Rond kerst heb ik dan even vrij en daarna begin ik in het weeshuis. Dit weeshuis is ook een project van ICAmigos. Hier kan ik gewoon helpen met de dagelijkse dingen die nodig zijn in een weeshuis. Ook kan ik natuurlijk voor een beetje persoonlijke aandacht voor de kinderen zorgen. Nora gaat hier ook twee dagen in de week werken. Dus waarschijnlijk werken we hier een beetje samen. Het lijkt mij leuk om met de kinderen te gaan knutselen en toneelspelen. Voor de rest hebben Nora en ik een heel repertoire aan (engelstalige) liedjes wat we met hen kunnen zingen. Ik zal ook huiswerkbegeleiding en Engelsondersteuning gaan geven.
Misschien ga ik daarnaast ook nog een dag in de week in de vrouwengevangenis werken. Dat lijkt me heel erg leuk om te doen. Ik ga pas als ik een tijdje daar ben beslissen of ik dit ook nog wil en kan doen. Ik kan nu nog niet zo goed overzien hoe druk en/of zwaar ik het dan heb.

Nu ben ik druk bezig met de voorbereidingen. Ik moet nog twee van de zeven prikken die ik nodig heb. Ik heb al DTP, buiktyphus, hepatitis A+B en twee keer rabiës (hondsdolheid). Nu moet ik nog een herhalingsprik van hepatitis A+B en een van rabiës. Verder ben ik mensen aan het zoeken bij wie mijn planten terecht kunnen dus als er nog vrijwilligers zijn die wel voor zes maanden een plant in huis willen dan houd ik me aabevolen. Ook ben ik nog druk bezig sponsoringen te verzamelen. Voor de hygiënecursussen die Nora gaat geven heb ik honderd tubes tandpasta en honderd tandenborstels gekregen van mijn tandarts. Voor de school krijg ik schriften en schrijfmaterialen van mijn oude basisschool. Zij hebben nog wat dingen over die ik wel mag meenemen. Ook hebben Nora en ik brillen verzameld om te geven aan de mensen die niet meer goed kunnen zien of kunnen lezen doordat ze geen bril hebben. We hebben er inmiddels al een heleboel dankzij een aardige opticien. We krijgen ook geld van Nora's ex-werkgever voor de medische post waar Nora gaat werken.
Ook het afscheid nemen van iedereen is een belangrijk onderdeel van mijn voorbreiding. Dit neemt (gelukkig) veel tijd in beslag. Officieel werk ik nog tot volgende week in het Nederlands openluchmuseum maar ik ben deze week al niet meer ingeroosterd dus ik heb nu lekker veel tijd om af te spreken en voor te bereiden.
Ik ga volgende week ook heerlijk veel slapen zodat ik goed uitgerust vertrek. Dat is ook een hele goede voorbereiding.

Ik hoop nog veel mensen te zien voor ik weg ben en anders kan je natuurlijk altijd even langskomen in Guatemala!

Liefs,
Anne-lena

P.S. Voor meer informatie over de Nederlandse organisatie die ons uitzendt (het SIW) en over het project dat Nora gaat doen verwijs ik je naar Nora's site; http://www.noravangaal.waarbenjij.nu/ , en de site vanhet SIW; http://www.siw.nl/
P.P.S. Als je een bericht wilt achterlaten moet je geloof ik op '0 berichten' klikken. Die 0 wordt natuurlijk een 1 als er een bericht is achtergelaten, en een 2 als er dan nog een bijkomt....