Dagelijkse sleur in Guatemala

Hola iedereen! Om jullie even uit de sleur van afgelopen week te halen weer een berichtje van mij. Heb zo veel te vertellen dat ik het maar even op een overzichtelijke manier in ga delen (voor de dislecten onder jullie, en hanna natuurlijk).
Maandag;
Afscheid, reis, vlieg, auto, slaap
Dinsdag;
Slaap, bus, kennismaking met ICA en gastgezin, slaap...
(Voor meer informatie zie et vorige stukje)
Woensdag;
Dit heb ik geloof ik nog niet behandeld in mijn vorige stukje dus hier zal ik wat minder bondig te werk gaan.

Wacht, nu even een pauze. Ik ga even naar Xelapan. Dat is een geweldige bakker waar je voor dertig cent de geweldigste dingen kunt kopen! Zometeen schrijf ik wel verder. Maar je kunt de beste bakker in de stad niet laten wachten, hè!! Voor Stijn, els, mama, Hanna, papa, Emma en Jiska is dit heel erg belangrijke informatie.
Sterker nog; essentiele informatie. Als je in Xela bent dan kom je hoe dan ook uiteindelijk wel uit bij Xelapan.

Maar goed; woensdag dus. Om acht uur had ik mijn eerste spaans les. Ik had deze week een heel erg leuke lerares. Ik heb in totaal een week les dus komende week nog twee lesdagen. Maar je krijgt elke week een nieuwe leraar want dan leer je meer. Volgende week krijg ik dus een ander. Die van deze week heet Yuly. Het ging heel goed. Ik heb al een heleboel geleerd en ik kan zowaar wat zeggen ik de verleden tijd! We hebben ook heerlijk in de zon op het dakterras van ICA gezeten. Oh, en natuurlijk ook gestudeerd... Heus wel. Een groot deel van de les was conversatie, dat moet ik toegeven. Maar ook dat is heel belangrijk, no?
Daarna hebben we gecomputerd, het resultaat daarvan kun je in het vorige stukje lezen. ´S avonds was er een conferentie over de geschiedenis van Guatemala. Harstikke leuk dus! Beetje jammer dat dat al uitgebreid aan bod was gekomen bij mijn voorbereiding. We hadden trouwens ook nog ´s middags geprobeerd geld te pinnem want we moesten de school betalen. Dat was helaas nog niet zo makkeluijk. Nora´s kaart deed het niet en die van mij werd bij geen van de banken geaccepteerd. Helaas geen geld dus. Gelukkig had ora wat wisselgeld van de bus in Quetzals dus we konden nog ergens even wat drinken. Daarna zijn we naar huis gegaan om te eten. Nora had hier haar eerste verdwaal ervaring. Die van mij kwam de volgende morgen.

Aangezien ik nog behoorlijk jet-laggerig was ik om kwart over vijf ´s ochtens al helemaal kwiek en fief en om acht uur ´s avond aan het eind van mijn Latijns-Amerika. Om half negen lag ik dus al plat. Ik sliep als een blok.

Donderdag:
Een lichte verbetering in mijn ritme. Ik werd om half zes wakker. Omdat ik pas om acht uur les had heb ik mijn kamer maar wat versierd. Ik had de dag daarvoor een heel erg mooi kleed gekocht. In de pauze zijn er altijd wel een paar Maya´s die een marktje houden op de binnenplaats van ICA. Ze verkopen de mooiste dingen, wat zij allemaal kunnen maken is ongelooflijk! In ieder geval heb ik wat dingen op gehangen in mijn kamer en natuurlijk een plekje gezocht voor het kleed.
Die ochtend moest ik voor het eerst alleen mijn weg zien te vinden. Dat was dus jammerlijk mislukt. De weg terug naar huis kon ik gelukkig nog wel vinden en mijn gastmoeder is nog maar een keertje eegelopen. Iets later dan geplant begon ik dus met mijn les. We hebben het over vanalles gehad. Aan de ene kant is Guatemala heel modern, ze hebben hier echt alles. Maar aan de andere kant is het ook heel erg ouderwets. Ik kon met haar over alles praten en zij had ook gewoon een heel moderne ideen over voorbehoedsmiddelen, man en vrouw verhoudingen enzovoorts. Maar terwijl ze al een heleboel vriendjes had gehad (wat toch behoorlijk modern is) mocht ze nog steeds met geen mogelijkheid bij haar huidige vriend slapen (waar ze toch al vier jaar mee had). Haar broers mogen dat wel. Ten minste er wordt dan geen probleem van gemaakt. Maar dat mag ik eigelijk niet zeggen omdat jullie dan slecht gaan denken over haar familie. Ik antwoorde dat dat voor ons heel normaal is. Waarschijnlijk denkt ze nu dus dat ik verschrikkelijk ben. Hoewel ze dat wel gewend was, ze heeft vaker Nederladse studentes gehad.
Omdat ze een heel erg modern uitziende psychologie studente is, zijn dit soort tegenstellingen zo vreemd. Ze heeft bijvoorbeeld wel weer seksuele voorlichting gegeven op scholen. Maar als ze een nacht bij haar vriend zou hebben geslapen zouden ze van haar ouders meteen moeten trouwen.
Dit soort tegenstellingen zijn hier overal. Bij mij in huis hebben ze bijvoorbeeld gevoor een televisie, dvd-speler, magnetron, computer, fax, mobiele telefoon en een cd-speler. Maar als je dit leest krijg je waarschijnlijk een beeld in je hoofd van een heel normaal, modern huis. En dat is totaal niet het geval. Het huis lijkt wel helemaal geimproviseerd. Er hebben me al meerdere mensen gemaild of ik wel genoeg kon ventileren zo zonder raam. Dat is dus geen enkel probleem, frisse lucht zat! Hoewel fris, langs de wegen is het enorm uitlaatgasrijk. Gelukkig blijft het niet hangen en heb je er dus geen last van als je niet tussen de auto´s aan het lopen bent.
Ook hoeven jullie je geen zorgen te maken over een slecht werkende verwarming die per ongeluk het huis in de brand kan laten vliegen. Een verwarming is namelijk niet aanwezig. Ook komt er nu al twee dagen bijna geen water uit de kraan omdat het water bedrijf een storing heeft. Ik heb me dus al een tijdje niet meer gedouched. Gelukkig drinken we water gewoon uit van die flessen die in Nederland in een watertap machine gaan. Hier staat hij op zijn kop in een soort vissenkom met een kraantje eraan. In ieder geval is er dus altijd genoeg te drinken.
Vandaag was er een excursie naar de vrouwengevangenis. We gingen daar naar toe met een groep studenten. In gevangenis hebben we met de vrouwen gepraat en de gevangenis gezien. Het was er wonder boven wonder eigenlijk heel erg gezellig. De vrouwens leven daar in slechte omstadigheden en er is geen gerechtigheid. Ze zitten hier namelijk in een voorgevangenis en zouden dus vrij snel berecht moeten worden. Maar aangezien ze geen advocaat kunnen betalen zitten ze er soms al een jaar. officieel moet er binnen zes maanden een rectzaak zijn en worden ze na die termijn vrijgelaten als dat niet zo is. Maar ze kunnen geen advocaat betalen om deze procedure in gang te zetten. Maar als er wat afleiding komt in de vorm van bijvoorbeeld Nora´s lange Franse huisgenoot dan is dat een grote gezelligheid. We gingen ook nog een op een met een van de vrouwen praten. Al met al was zou ik het bezoek niet omschrijven als indrukwekkend. Alle negatieve dingen die wist ik namelijk wel. Het onrecht en de slechte omstandigheden kende ik. Als je er bent krijg je ook de rest te zien. Deze vrouwen vormen een grote familie. Ook al zijn ze enorm eenzaam, zijn hun kinderen van hen afgenomen en hebben ze geen toekomst perspectief, het zijn gewoon mensen. Ik weet nog niet of ik hier ook nog een project ga beginnen als ik na ge kerst begin in het weeshuis. Voorlopig houd ik me in ieder geval even bezig met Engelslesgeven. Kerst wordt bij ICA in de gevangenis gevierd. Daar wil ik in ieder geval ook aan meedoen dus ik kom er zowieso nog.

Op donderdag moesten we ook echt aan geld zien te komen want op vrijdag zou de vrouw die het geld in ontvagst neemt niet aanwezig zijn. Nora en ik zijn dus tussen het bezoek aan de gevangenis en de spaanslessen op zoek gegaa naar een bank waar we wel geld zouden kunnen pinnen. Omdat ik een maestro kaart heb moest ik naar el Banco industrial. Die is behoorlijk verweg dus we moesten onszelf op de Latijns=Amerikaanse manier gaan vervoeren. Dat is een hele culturele ervaring op zich. We wisten ongeveer waar er mini busjes richting het grote winkelcentrum langs zouden komen. Aangezien we de weg in Xela ng nauwelijks kenden (euhh, kennen) konden we niet echt veel minibusjes vinden. Gelukkig zijn de Guatemalteken heel aardig als ze twee jonge buitenlandse meisjes kunnen helpen. Er had er eentje een minibusje voor ons gevonden waar we in konden springen en die op de juiste plek uitkwam. Bij het centrum aangekomen kregen we weer een shock. Het was zo enorm modern. Rond de uitgang zaten allemaal Maya´s met kraampjes en heel veel kindertjes en van binnen was het alsof ik weer in Toronto rondliep. Ik denk niet dat we in Nederland veel winkelcentra hebben die hieraan kunnen tippen. Hier binnen liepen overigens ook hele families in traditionele Maya kleding rond tussen de mobiele telefoonzaken en het glimmende marmer. Ze zijn dus helemaal niet per defenitie arm. Met hulp van een andere Guatemalteek e haar dochter, die ons finaal aan het uitlachen waren om ons Spaans, hebben we de bank gevonden. Dit was inderdaad een apparaat waar je ook met maestro terecht kon. Ik kon hier dus eindelijk geld opnemen. Nora´s kaart deed het echter nog steeds niet. Ik heb dus maar voor haar geld op genomen. Toen we weer terug gingen en weer een minibusje gevonden hadden dat de goede kant op ging bedachten we ons dat we wel wisten waar we heen wilden maar niet waar we vandaan kwamen. We hadden dus geen idee waar we eruit moesten springen. Gelukkig hadden we een kaartje van Xela en kwamen we er uiteindelijk weer prima uit. Toen we waren uitgestapt en weer naar de school wilden lopen kwamen we langs nog een bank. Tegen beter weten in hebben we daar Nora´s kaart nog een keer geprobeerd en wonder boven wonder deed hij het! We hadden zo dus helemaal zelf een bank gevonden waar we en met maestro terecht konen en waar we gewoon naar toe konden lopen. maar toch was het een heel evontuur.
Deze avond zijn we gaan eten met een groep nieuwe vrienden van ICA. Dat was ontzettend gezellig. We zaten in een prechtig resaurant dat van oder tot boven begroeid was met planten. Helemaal mijn ding dus. En aangezien het in Guatemala was eet en drink je daar voor ongeveer vijf euro, alles bij elkaar! Tja, dat is natuurlijk erg leuk.

Ik begin maar eens aan vrijdag want anders komt het nooit af. Vrijdag had ik eerst weer vijf uur les. Daarna heb ik de Engels les bijgewoond. Deze lerares die stopt en dus gaan ik en Jaime het over nemen. We gaan de groep in tween delen want het zijn nu ongeveer dertig kinderen. Er is geen methode, boek of een duidelijk doel. We hebben met haar gepraat en het komt erop neer at ik morgen maar gewoon moet doen waar ik zin in heb. Ik ga dus maar eerst even een les besteden aan kennismaken en kijken wat ze kunnen. Daarna kunnen we gaan bedenken wat we ze verder gaan leren. In ieder geval heb ik al een helboel ideen dus dat komt wel goed.
Vrijdagmiddag zij Nora en ik een mobiel gaan kopen. Hij koste wel vijftien euro en oh ja, we krijgen er ook nog vijftien euro beltegoed en vijftig sms´jes bij.. Heerlijk joh! Het leven is hier zo goedkoop!. Ik heb geprobeerd om een sms´je te sturen naar nederland maar dat lukte niet. Ik ben er inmiddels achter dat ik daarvoor nog een keer naar de verkoper moet en dat die hem voor mij kan activeren. Dan kan dat allemaal wel. Ik kan overigens al wel naar julie bellen en julie kunnen ook al naar mij bellen. Met de kosten in je achterhoofd raad ik je aan om dat niet te doen maar straks kan ik sms´jes sturen en dat is een stuk goedkoper. Mijn nummer kan ik wel vast doorgeven; dat is oo502 4078 3935. Mijn adres bij ICA kan ik trouwens ook wel even doorgeven. Het is normaal om de post daarnaar toe te sturen en niet naar mijn gastgezin.

I.C.A Spanish school
19 avenida 1-47 zona 1
Quetzaltenango, Guatemala

Dus Willemijn, vanaf nu wacht ik op je post!!

Vrijdag avond hadden we een pingpong wedstrijd bij ICA, erg gezellig maar een beetje een fiasco. Aangezien over vijf minnuten mijn nieuwe termijn ingaat voor deze computer (ik zit i een internet cafe want zondag is ICA dicht). Houd ik het kort. Deze avond zijn we weer met wat mensen naar een bar gegaan. Meer informatie op Nora´s site.

Zaterdag;
We zijn met Francisco, Maurritz, Ulie en Alberto naar een soort waterpark met heel veel zwembaden geweest. Heel erg leuk en nu heb ik nog maar twee minuten dus heel veel liefs en tot snel!!!

Liefs,
Anne-lena