Aangekomen!

Hallo!
IK BEN ER! Na een (héél erg) lange reis zijn Nora en ik heelhuids én met al onze bagage aangekomen in ons gastgezin. Ik zit nu bij de talenschool van ICAmigos maar ik zal even bij het begin beginnen.
De vliegreis:
Om tien over half twee vertrok het vliegtuig maar om kwart voor acht vertrokken we van huis. Op schiphol hadden we natuurlijk een hele tijd want je moet voor een intercontinentale vlucht zo vroeg inchecken. We hebben heel gezellig gekaart en toen afscheid genomen. We moesten wel flink huilen maar dat was al snel weer over. Nora en ik hadden zonder problemen het juiste vliegtuig gevonden. Op schiphol hebben ze namelijk (wél) hele duidelijke bordjes. Vanaf hier vlogen we naar Houston. Dat was in het begin heel erg leuk. Tot mijn verbazing voelde ik me helemaal prima. We kregen acceptabel te eten (op erg vreemde tijden) om vier uur kregen we avondeten en om acht uur een broodje ) dat overigens met geen mogelijkheid naar binnen te werken was. Dit was dus een uitzondering op die ´acceptabel´. Gelukkig waren er ook nog sla, lekkere crakkertjes en koekjes bij.
In elk geval werd het na vijf uur (en twee films en een heleboel gewandel) wel wat minder leuk. Toen had ik het wel zo´n beetje gehad. In Nederland begon het avond te worden maar in het vliegtuigslapen is een kunststukje wat me nog nooit gelukt is dus ik werd langzaam wat minder spraakzaam. Toen kregen we ook fijn steeds meer turbulentie en het laatste uur was ik behoorlijk misselijk. Maar het ging allemaal goed. In Houston moesten we eerst langs de immigratiebalies om een visum te krijgen (voor dat hgalve uurtje dat we in de US waren...). Helaas stonden we eerst in de verkeerde rij (namelijk die van US-citizens, die in onze ogen lekker opschoot). Gelukkig waren er een paar Amerikanen die vriendelijk opmerkten dat wij ´Duits´ aan het praten waren en ze hadden een vaag vermoeden dat we misschien in de andere rij (namelijk die van de bezoekers) moesten staan. Dus toen moesten we naar de (veel langere) andere rij verhuizen. Daar waren we gezellig aan het kletsen met een Utrechter die op de universiteit in Guatemala city les gaf tot we ontdekten dat ons vliegtuig over een half uur vertrok. Nora heeft even met een vliegvelder overlegd en zo kwamen we in een veel kortere rij terecht. Helaas had de douaneman niet zoveel met snel vertrekkende vliegtuigen en we moesten uitgebreid uitweiden over het doel van onze reis, wat we gingen doen en waarom we dat wilden. Ook wilde hij weten wat onze ouders er wel niet van vonden want als we zijn dochters waren geweest had hij ons niet laten gaan. Gelukkig waren we zijn dochters niet en liet hij ons wel gaan. De mensen die wel eens op Houston airport zijn geweest weten dat het daat heeeeel erg groot is dus wij hebben als een gek door dat vliegveld gerend (terwijl we die nacht nog niet geslapen hadden enz enz). Wat beweging was overigens best lekker na al dat stil zitten maar als je dan aankomt bij de douane en er staat een enorme rij dan hoop je heel erg dat het lukt om straks weer een paar uur achter elkaar stil te zitten. We mochten van de douane niet voor dus we hebben het aan iedereen in de rij gevraagt en gelukkig hadden ze allemaal heel erg medelijden en mochten we van hun wel voorkruipen. Bij deze douane moet je je zo ongeveer helemaal uitkleden en zelfs je schoenen uitdoen als je er door wilt komen. En ook hier hadden ze bapaald geen medelijden met ons want sneller ging het er niet op. Als een razende hebben we alles weer samen gegrabbeld en met het nog te rennen stuk in ons achterhoofd toch maar helemaal onze bergschoenen dichtgestrikt. Toen we bij de gate aankwamen die op ons ticket stond waren we behoorlijk buiten adem en bleek dat het er verkeerd stond. Dus we zijn weer helemaal teruggehold terwijl we in ons hoofd aan het bidden waren dat de gate die de mevrouw ons noemde wél de goede was.
Dat was het en zo hadden we uiteindelijk nog ons vliegtuig gehaald. Deze laatste vliegreis was eigelijk niet meer zo nodig voor ons. Inmiddels was het voor ons midden in de nacht en we waren behoorlijk kapot. We hebben nog wat gezongen maar de rest van de reis maar een beetje mistroostig voor ons uitgetuurd. Dat Harry Potter op was hielp zelfs niet echt. Ik zat naast een Franse dame die geen Spaans sprak en ook geen Engels kon. Toen we onze immigratieformulieren voor Guatemala aan het invullen waren heb ik haar met mijn (niet zo) beste Frans geprobeerd te helpen. Dat viel nog behoorlijk tegen, Frans en Spaans is gewoon geen goede combi. Zeker als je gesprekspartner geen woord van de andere taal begrijpt.
Toen was dan toch eindelijk het moment aangebroken waarop we in Guatemala aankwamen. Doordat we achter in het vliegtuig zaten waren we als een wan de laatsten op het vliegveld. Dat was bijna helemaal uitgestoven op de vele bouwvakkers na die over aan het bouwens waren aan wat op een reclamebord werd omschreven als ´het meest moderne vliegveld van Latijns-Amerika´. Ik heb er nooit eerder een gezien maar als een vliegveld waarbij de elektriciteitsdraden gewoon boven de balies hangen om de computers daar van stroom te voor zien dan mag ik toch hopen dat het niet de allermodernste is. Onze bagage kwam meteen aan en was helemaal in orde. Toen liepen we door wat kleine, totaal uitgestorven gangetjes en toen stonden we opeens in een bouwput. Dit was wat bij ons de onstvangsthal is maar wat wij eerder een opengebroken, ondergrondse parkeergarage zouden noemen. Hier stonden een heleboel ontvangers maar gelukkig zagen we al snel een bordje met onze naam erop en werden we door Gilda meegenomen naar haar auto. We kregen nog heel even een slaperig blikje op de Guatemalteekse cultuur in de vorm van een taxichauffeur die door het raam zijn auto in dook en een man die heel erg volhardend was in het aanbieden van zijn duwkracht voor het karretje van Nora. Toen reden we door Guatemala city, het was al donker maar we konden als wat palmbomen en gekleurde huisjes ontwaren tot we aankwamen bij Gilda´s huis. We hadden verwacht dat het er meer als een hostel zou uitzien maar het was gewoon haar huis. We kregen een kamer vol met kasten met kinderboeken en wel onze eigen badkamer. Na me even gewassen te hebben ben ik meteen naar bed gegaan. Het was daar toen half twaalf maar in Nederland half zeven. Dus mijn moeder belde nog even om te vragen of alles goed was gegaan. De volgende ochtend werd ik al heel vroeg wakker maar moesten we ook als om zes uur uit bed. Na een lekker ontbijd van tortilla´s met ei en bonen zijn we vertrokken naar het busstation. Na eventjes gewacht te hebben kwam er een hele mooie bus aan en konden we vertekken. De busreis war lang en we waren erg moe maar toch was hij heel erg mooi. Er werden films gedraaid maar er was buiten een heleboel te zien. Kleine akkertjes waar mensen in de meest prachtige, gekeurde kleding aan het hakken zijn, families die naast de weg aan het piknikken zijn, kleine winkeltjes winkeltjes die van onder tot boven zijn volgestouwd met de meest bijzondere spulletjes, werkplaatsen waar mensen hout aan het versieren zijn, prachtige en geweldige berglandschappen en nog veel meer. Ik heb foto´s gemaakt maar ik heb op deze computer nog geen usb ingang ontdekt dus ik denk dat ik dat even ergens anders moet gaan doen.
In Quetzaltenango werden we opgehaald door iemand van de talenschool. Nora en ik en onze bagage waren samen een beetje meer dan waarop ze gerekend hadden dus we moesten bij elkaar op schoot. We gingen als eerst langs mijn gezin. Nora heeft het daar ook even gezien. Toen ging Nora weg en heb ik een rondleiding gekregen. Ik heb een kamer met een tweepersoonsbed, zonder raam. Het is allemaal kleurrijk maar bedompt. De moeder en haar dochter zijn heel aardig. na het (lekkere) middagmaal heb ik mijn cadeautjes gegeven. Dat viel in goede aarde, ze vonden het erg leuk. Ik heb daarna even mijn koffer uitgepakt en toen hadden we op de talenschool afgesproken. Daar hebben we het even gehad over wat we allemaal gaan doen en hoe dan. Het kwam er vooral op neer dat we het wel gaan zien en voorla veel gaan doen. ICAmigos heeft namelijk zoveel. Ze organisaeren ook allemaal leuke activiteiten waar je gewoon aan mee kunt doen. Morgen beginnen we met Spaans les en gaan we eens op de projecten rondkijken. Nu ben ik op een van de computers hier in de school aan het schrijven. Het is hier erg gezellig en van onder tot boven begroeid met planten. In het midden is een soort overdekte binnenplaats en daar zit ik nu met mijn rug naar toe. Nora is op een computer schuin achter mij ook een bericht aan het typen dus als je nog meer wilt weten kun je ook even op haar site kijken. Dat is noravangaal.waarbenjij.nu
Als ik dit bericht af heb gaan Mora en ik eventjes een rondje lopen door de stad en dan naar huis om te eten. Daarna ga ik misschien even bij Nora langs om haar huis ook even te zien.
Het toetsenbord is heel erg vreemd dus sorry voor de spelfouten. Onder de knopjes zitten hele andere dingen dan dat die erop staan dus het is een heel gezoek.
Bij mij thuis is het klein en ouderwts maar er is wel een klein tv´tje, een computer (ik weet nog niet of ik daar ook op mag) en een CD speler. Dus ze leven hier niet meer helemaal in het jaar nul. Een deel van het huis is open naar de straat en is een winkeltje met allerlei vreemde spulletjes die niet bij elkaar ine een winkeltje lijken te horen. Kortom heel erg passend!

Ik neem voorlopig even afscheid maar de Engels lessen die ik ga geven zijn hier dus ik kan gewoon altijd hier op de computers. Ze hebben alleen geen skype en ik denk ook net dat ze dat aankunnen dus het blijft even bij e-mails en mijn website.
Heel veel liefs en natuurlijk ook heel veel plezier op jullie werk-school in het koude Nederland!
Anne-lena